Archief 2009

Januari 2009

Siem Reap, Cambodja. 03 januari 2009

Oud en nieuw begon goed. Rond een uurtje of half elf viel de stroom in heel Siem Reap uit. Dus gingen we in het donker met 3 tuk-tuk’s op weg naar barstreet. De sfeer was wat timide want er was weinig licht en geen muziek. Toen de stroom om half twaalf er weer op kwam was het in een keer een groot feest. Gelukkig hadden ze 1 centrale deejay in plaats van de kakafonie van geluid die het normaliter is. Met veel blikken bier, een fles goldstrike (gekocht op schiphol) werd er afgeteld tot nieuwjaar. Rond half vier namen Menno, Sandra en ik een tuk-tuk terug naar de Lotus Lodge. Moe van het dansen, happy new year roepen en het proberen te zingen van Cambodjaanse liedjes. En van al dat bier natuurlijk.

Nieuwjaarsdag werd iedereen laat wakker en in de loop van de middag werd er verzameld rond het zwembad van de Lotus Lodge. Na wat opstartproblemen met de Nintendo’s werd er daarna volop geraced en gevoetbald. Rond een uurtje of vijf werd de eerste kan bier weer besteld dus dat was een teken dat het wel goed zat met de katers. Het avondeten in een Khmer-restaurant was weer erg lekker. Uiteindelijk moesten we zo’n 3 en een halve dollar per persoon afrekenen inclusief drie pitchers bier.

Gisteren zijn we na het ontbijt naar een floating village gegaan. Niet dezelfde als waar we al geweest waren maar naar Kampong Phluk. Eerst met de auto zo ver gereden als mogelijk en toen de weg ?ht te slecht werd zijn we achterop een scooter naar de boot gereden. Met de boot een stuk gevaren naar het drijvende dorp en o.a. de tempel bezocht. Toen zijn we met kleine bootjes door een mangrove-bos gevaren. Op de terugweg naar Siem Reap wilden we nog bij een berg gaan kijken maar op een gegeven moment werd de weg zo slecht dat we om hebben moeten keren. Rond 4 uur ‘just a snack’ gegeten bij een van de populairste foodstalls op de markt hier vlakbij. Het avondeten bestond uit een soort pannenkoeken gevuld met taug?en wat vlees en daarbij een grote schaal groenten en kruiden geserveerd. Je maakt een pakketje van dit geheel en dipt het in de heerlijke saus en klaar is Kees (en wij ook trouwens).

In de avond zijn we naar het casino gegaan. Bij het eerste casino mocht Phary niet naar binnen. Bij het tweede stond een bordje met daarop dat ‘Cambodians not encouraged’ waren om te gaan gokken. Maar in de praktijk kwam het erop neer dat ze gewoon niet mocht gokken. Ze mocht wel naar binnen dus wij ook. Op een elektronische roulettetafel was de inzet 20 dollarcent per keer. En waar iedereen verlies leed had ik uiteindelijk 20 dollar winst. Maar omdat Sandra ook tien dollars had opgegokt was de winst nog maar 10 dollar. En laten dat net twee pitchers bier in de Lotus Lodge zijn 😉

Morgenavond vliegen Menno, Sandra en ik naar Hanoi in Vietnam om langzaamaan richting Saigon te gaan reizen de komende weken. Kees, Linda, Jan en Phary gaan naar het noord-oosten van Cambodja en naar Battambang. In die laatste plaats zullen ze vast en zeker het weeshuis waaraan velen gedoneerd hebben bezoeken. Omdat we niet het idee hebben dat dit de laatste keer is dat we in Cambodja zijn houden we die nog tegoed van Jan. Het was een geweldige week in Cambodja. Morgen op naar Vietnam.

Hanoi, Vietnam. 05 januari 2009

Good Evening Viet Nam! Oftewel, hier is onze eerste bijdrage vanuit Vietnam.

Op zaterdag hebben we vooral gerelaxed bij de Lotus Lodge en het zwembad. Het was immers onze laatste dag met zijn allen. In de avond zijn we naar Hansa BBQ gegaan voor het eten. Dat BBQ is meer zoals een bollewok alleen dan wel op houtskool. Phary haar moeder, zusje en een van haar broers waren er ook en die leken blij verrast met het feit zoveel bekende gezichten te zien van de bruiloft. Zondag was de dag van afscheid nemen. Menno, Sandra en ik vlogen in de avond naar Hanoi en Kees, Linda, Jan en Phary gingen in de middag naar het noorden van Cambodja. Nog een laatste lunch en het was tijd voor afscheid nemen. Terwijl Sandra haar laatste rondjes over de markt maakte werden Menno en Jeroen gemarteld in een klein kamertje in Siem Reap. Ze noemen het ook wel eens een massage.

Rond 8 uur zijn we met Vietnam Airlines naar Hanoi gevlogen. Bij aankomst in ons iets minder mooie hotel dan verwacht zagen we nog activiteit bij een van de vele cafeetjes in de buurt van ons hotel. Toen we daar om 23:00 uur weg moesten bleek dat we naast een Ierse pub zaten. Dus daar nog een biertje gedronken en wat voetbal gekeken tot dat om middernacht onze ogen dicht begonnen te vallen.

Na het ontbijt vandaag zijn we te voet Hanoi gaan verkennen. Eerst naar het Hoan Kiem meer met de The Huc brug en de Ngoc Son tempel. Laatste is beroemd om de schildpad die er al een paar honderd jaar zou moeten wonen. Er staat inderdaad een opgezette schilpad. Helaas zonder zwaard zoals de legende voorschrijft. Langs het restaurant van Bobby Chinn en op weg naar de Tempel van de literatuur. Daar stond o.a. een standbeeld van Confucius en voor de rest kan het hele complex wel een verfje gebruiken 😉

Onderweg naar de gevangenis zijn we gestopt bij een Bia Hoi-tentje. Oftewel veel bier voor weinig geld. Tussen de Vietnamezen moesten we maar liefst 6000 dong per halve liter afrekenen. Dat is zo’n 33 eurocent. In de gevangenis vooral veel beelden van de gruwelijkheden van de Franse overheersing en daarna hoe humaan de Vietnamezen met de gevangen Amerikanen omgingen.

Na het enorm lekkere eten net nog een biertje gedaan maar we zijn moe van het vele lopen en het is hier nu al tien over negen. Een hele dag toeterende auto’s en scooters (waaronder enorm veel Vespa LX’en) om je heen gaat je niet in de koude kleren zitten. En het is hier nogal fris vergeleken met Cambodja. Overdag is het maar 22 graden en in de avond 17 graden. Met andere woorden. De trui is uit de tas gehaald voor ’s avonds. Morgen verder met sightseeing Hanoi. Woensdag gaan we naar Halong Bay en daarna gaan we naar het midden van Vietnam waar het alweer een stuk warmer is.

Hanoi, Vietnam. 06 januari 2009

Nog even een laatste berichtje vanuit Hanoi. Gisteravond begon Jeroen’s maag een beetje raar te doen dus werd het hotel redelijk vroeg opgezocht. Rond een uurtje of 10 hielden we het allemaal voor gezien. Vanochtend aan de hand van de Lonely Planet en een route van Menno The Old Quarter van Hanoi doorgelopen. Van het smalste huisje (met een pagode achter deze smalle ingang verborgen) tot aan de tempel van het witte paard. Ook zijn de oude stadsmuren nog te zien op sommige plekken. Het was een erg leuke route langs vele bezienswaardigheden door het oude hart van de stad. Bij een van de eetstalletjes zagen we nog een Vietnamees in een Feyenoord-trui zitten. Drie opgestoken duimen van onze zijde en een grote glimlach terug. Die zal wel gedacht hebben….

Na de lunch zijn we naar het mausoleum van Ho Chi Minh geweest. Een groot plein en architectuur zoals het communisten betaamd. We zijn niet naar binnen geweest want het mausoleum is alleen in de ochtend een paar uur open. En om nu in de rij te gaan staan om het gebalsemde lichaam te zien van de grote leider hier, daar hadden we alledrie niet veel zin in.

Het militaire geschiedenis museum is zoals de naam al zegt een museum met de militaire geschiedenis van Vietnam. Een klein gedeelte over hoe ze Ghengis Khan hebben weerstaan en daarna vooral veel aandacht voor de onafhankelijkheidsstrijd van de Vietnamezen tegen de Fransen resulterend is de beslissende slag bij Dien Bien Phu. Dat deze overwinning direct aanleiding was voor de tweede Indochina-oorlog (bij ons bekend als de Vietnam-oorlog) werd uiteraard nog meer belicht. De overwinning op de Amerikanen werd geillustreerd door veel wapentuig waaronder veel buitgemaakt Amerikaans materiaal.

Sandra en Menno zijn een biertje gaan doen bij een tent hier op de hoek en Jeroen heeft wat tijd op het toilet en in zijn bed doorgebracht. Op het terras hebben ze zich vooral verbaasd over de aanleg van de riolering hier. In tegenstelling tot Siem Reap in Cambodja zijn de wegen hier wel goed maar de trottoirs een drama. Overal zijn ze tegelijk bezig met zoals het zich laat aanzien glasvezel en bij ons in de wijk dus riolering. Toen we net na het eten nog een drankje namen bleken ze nog steeds bezig te zijn. En het is hier nu al 21:00 uur. Ach, het openbare leven stopt laat in Azie en die bedrijvigheid maakt het juist zo leuk. Er is altijd wel wat te zien.

Morgenochtend vertrekken we naar Halong Bay. Eerst 4 uur in de bus en dan met een Chinese Jonk varen tussen de vele eilanden van kalksteen. Het gebied is twee keer door Unesco als werelderfgoed uitgeroepen dus het moet de moeite waard zijn. Als we terugkomen nemen we de nachttrein (14 uur!) naar Hue. Vanuit de keizerstad hoort u weer van ons.

Hue, Vietnam. 09 januari 2009

Nou, het loopt storm qua reacties. We weten weer waarvoor we het doen, een internetcafe opzoeken om de paar dagen en onze tijd besteden aan een nieuw stukje. Enfin, wij zijn nu in Hue. De keizerstad. Hoofdattractie is de citadel. Het is inderdaad een mooi bouwwerk alleen hadden de Vietnamezen wel iets meer onderhoud mogen plegen aan de nog resterende delen. In een van de schitterende gebouwen lekte het dak en her en der bladderde de verf af. Gemiste kans. Achter de nog bestaande delen lag de verboden paarse stad. Lag, want de Amerikanen hebben dit stuk van de citadel (wat er uitzag als de verboden stad in Peking) in 1968 met de grond gelijk gemaakt tijdens een van de vele bombardementen. Om bij de citadel te komen hadden we fietsen gehuurd en die hebben we de rest van de dag gebruikt om Hue te verkennen. Fietsen door kleine straatjes, het stadion een bezoekje gebracht en net in de DMZ-bar een vergelijkend warenonderzoek gehouden tussen de drie biermerken die deze stad rijk is. Hue-beer, Festival-beer en Huda beer. We zijn er nog niet uit welke de beste is dus gaan we zo weer verder.

In Hue zijn we met de nachttrein vanuit Hanoi gekomen. Het eerste stuk hadden Menno, Sandra en ik het rijk alleen in onze 4-persoons coupe met ligbedden. Rond een uurtje of 10 kwam er een Vietnameze dame bij die rond 5 uur uit moest stappen. Voor die tijd hebben we de tijd gedood met een Ha Noi biertje en een paar potjes Catan die allen door Jeroen gewonnen werden. Van Pascal en Patricia hebben we ooit de reis-editie van Catan gekregen en die gaat nu steevast mee. Menno en Jeroen hebben prima geslapen (door de Ha Noi bier?) Sandra wat minder. Voor 50.000 dong (iets meer dan 2 euro) een taxi genomen en ons naar het best omschreven budget-hotel van Hue laten brengen. Kamer 15 dollar per nacht. We hoefden pas later in te checken want na 1 nacht op de boot en 1 nacht op de trein zagen we er blijkbaar niet al te fris uit. 1 voordeel, nu hoeft Menno niet meer bij ons op de kamer te slapen 😉

De boottrip in Ha Long Bay was erg leuk. We werden opgehaald bij ons hotel (ik had e.e.a. via internet al geregeld) en met een minivan werden we naar Ha Long gevaren. Eenmaal aan boord werd er een overdadige lunch geserveerd. Daarna was het tijd voor relaxen en een wandeling door een grot waar we met onze jonk aangemeerd lagen. Toen zijn we naar een floating village gevaren waar je zelf je inkopen voor het avondeten kon doen. Mits je trek had in seafood. Wij hebben ons laten verrassen door de kok. En terecht zoals later bleek. Soep, garnalen, uienringen, loempia’s, beef in een saus en inktvis. En nog dragonfruit als toetje. Na afloop gingen Menno en Jeroen met hun Nintendo’s spelen. Aan boord waren ook nog 2 jochies van Vietnameze afkomst die nu in Australie woonden (zo te horen) en die hadden ook allebei hun DS bij zich. Een partijtje Mario Kart voor 4 personen was het gevolg tot grote hilariteit van de overige opvarenden. Menno en ik hebben die gasten een poepie laten ruiken. Alleen tijdens de balloon-challenge kregen die kereltjes revanche. Het moet echter gezegd worden dat dat balloon-challenge gewoon een stom spel is. Na een nachtje slapen op de boot gingen we na het ontbijt kajakken. Mooie omgeving en een prima start van de dag. Zij het ietwat vermoeiend. Eenmaal op het vaste land zat er ook nog een lunch bij de 65 dollar kostende trip en toen zijn we richting Hanoi gegaan.

Morgen gaan we naar de DMZ. Tijdens de conferentie van Geneve in 1954 werd bepaald dat er rond de 17e breedtegraad een bufferzone zou komen tussen Noord en Zuid-Vietnam. Deze grens ligt net boven Hue en was tijdens de tweede Indochina-oorlog (die wij dus kennen als de Vietnam-oorlog) een van de meest bevochten delen van dit land. We hebben zelf een auto gehuurd met chauffeur want dan kan je tenminste zelf bepalen hoe lang je waar wilt gaan kijken. Het gaat om een belangrijk gedeelte in de geschiedenis van dit land.

Opvallend is wel dat de mensen hier al weer een stuk aardiger zijn dan in Hanoi. Dat was wel even wennen na Siem Reap in Cambodja waar iedereen je met een glimlach te woord staat. In Hue zijn de mensen dus vriendelijker dan in de hoofdstad. Waar hebben we dat meer gezien 🙂

Hoi An, Vietnam. 12 januari 2009

Zo mensen, we zijn weer online. Eens kijken waar we gebleven zijn. Zaterdagochtend zijn we om 9 uur met een prive-auto naar het DMZ gebied gegaan. Er gaan ook bussen met DMZ-tours maar die gaan om 6 uur in de ochtend weg en komen om 6 uur in de avond pas terug en per saldo zie je dan alleen de zwaar bevochten heuvel Khe Sanh meer ten opzichte van hetgeen wij bezocht hebben. De tunnels van Vinh Moc net over de 17e breedtegraad (uitleg in het vorige verhaal) zijn stukken ruimer dan de Cu Chi -tunnels. Logisch want de Vinh Moc dienden meer als schuilplaats dan als aanvalstunnels. Verder zijn we de Ben Hai rivier over de oude brug overgestoken. De rivier was de natuurlijke grens tussen Noord- en Zuid-Vietnam vanaf 1954. In het museum erbij veel propaganda-materiaal en nog wat oorlogstuig. Verder hebben we nog een van de vele begraafplaatsen langs de weg bezocht. Alle graven beginnen met Liet Si oftewel martelaar.

Bij terugkomst in Hue hebben we kroegentocht gehouden. Het was immers zaterdagavond. De tocht ging van de Why Not-bar (goedkope halve liters en slechte muziek) en de DMZ-bar (duurder bier maar veel betere muziek). Ergens halverwege kwamen we de Ushi-bar tegen. Nadere bestudering bracht aan het licht dat er Nederlandse vlaggetjes aan de gevel hingen. Raar, want zoveel Nederlanders zijn we nu ook weer niet tegengekomen. Wij naar binnen voor een potje poolen en een biertje toen de eigenaresse naar ons toekwam. Dit verklaarde de naamstelling van de kroeg. De dame in kwestie had redelijk grote voortanden (mag ik best zeggen) en een pony. Gecomplementeerd met een uilenbril (waar ze overigens niet door kon kijken) en vergelijking was te begrijpen. Zeker na een paar halve liters Huda-bier. Enfin, wij zijn er maar blijven eten en daarna de avond afgemaakt in de DMZ-bar waar we de plafonds nog ondergekladderd hebben (dat mocht want de hele kroeg is volgestift). Nou ja, jullie hebben denk ik wel een idee wat voor avond het was zeg maar.

Minder fit dan normaal namen we zondag de trein naar Da Nang. Of Tourane zoals de Fransen de havenstad gedoopt hadden. Op het station staat deze oude benaming nog steeds. Ergens waren we wel bang voor deze treinreis. Niet voor het uitzicht want terecht wordt deze treinreis als een van de mooiste ter wereld aangeduid. Maar meer omdat het verhaal is dat als het slecht weer is in Hue het in Da Nang dan mooi weer is. En het was net lekker weer in Hue geworden. Gelukkig bleek dit gezegde niet omgekeerd te gelden en toen we eenmaal in Da Nang aankwamen konden de slipperTs weer uit de tas gehaald worden en de schoenen opgeborgen. Na wat sightseeing in Da Nang zijn we nog even naar het strand gegaan. Het was nog wat fris dus hebben we niet gezwommen. Dat mocht overigens ook niet want er is in Da Nang een gevaarlijke onderstroom in de zee.

Vanochtend hebben we de lokale bus gepakt om naar het stadje Hoi An te reizen. Uiteraard zijn we opgelicht door de conductrice want we moesten extra voor onze tassen betalen (wel 10.000 dong! = 40 eurocent) en dan te bedenken dat gisteravond het bier bij het tentje bij ons hotel voor de deur 2500 dong per stuk waren. Vuile afleggers bij die busmaatschappij. Gelukkig voor haar is mijn Vietnamees niet goed genoeg voor het indienen van een klacht 😉

Hoi An is een vriendelijk stadje. Veel monumenten. Een merkwaardig ticket-systeem bepaalt welke monumenten je wel of niet kan bezoeken op 1 kaartje. Voor ongeveer 3 euro heb je keuze uit 5 monumenten. Maar af en toe vergeten ze je kaart af te knippen zodat we toch alle monumenten gezien hebben vandaag. Doet qua kleinschaligheid en het grote aantal oude gebouwen denken aan Luang Prabang in Laos. Of Volendam in Nederland. Van Kees in’t Veld sr. hebben we een tip gekregen van een Nederlander die fietstochten in en rondom Hoi An organiseert en ook kookcursussen. Klinkt leuk en de website ziet er veelbelovend uit dus ik denk dat we dit morgen gaan ondernemen. Wij zitten nu vlakbij ons hostel te internetten. Kamer zonder airco kost voor ons 12 dollar en voor Menno 10. Airco hebben we nog niet nodig, dat komt straks in Nha Trang wel. Dat is echter nog een paar dagen en een busreis van 12 uur weg. We blijven nog wel even in Hoi An. Zometeen de lokale specialiteiten eens gaan proberen, Vis in bananenblad. De gefrituurde Wontons (ook een specialiteit hier) hebben we net al als snack gehad. Tot de volgende bijdrage!

Hoi An, Vietnam. 13 januari 2009

De eerste dagen in Hoi An zijn doorgebracht en het is precies wat de boeken omschreven. Een klein stadje met veel Japanse en vooral Chinese invloeden. Daarnaast veel kledingwinkels (die alles maken wat je wenst), kunstgalleries en veel winkels met souvenirs.

Voor de rest hebben ze hier in de avond een merkwaardig natuurverschijnsel. Toen we rond 18:00 uur bij een van de vele tentjes wat zaten te drinken begon het water uit de rivier al voorzichtig over het trottoir te stromen. Bij terugkomst na het eten bij een ander restaurantje stond de gehele straat blank. Nou liep het bij ‘ons’ tentje al niet storm qua bezoekers. Na 20:00 uur zijn ze helemaal niet meer te bereiken.

In het restaurantje hebben we ons te goed gedaan aan de lokale specialiteiten Cao Lau (dikke noedels met knisperende reepjes varkensvlees) en White Rose wat in rijstpapier klaargemaakte garnalen zijn. Lekker, lekker. Het restaurantje heet Ms Ly en is een aanrader voor iedereen die naar Hoi An gaat. Het was er stervensdruk maar het eten liet niet lang op zich wachten en was enorm lekker.

Vandaag zijn we naar het strand gefietst. Eerst voor een dollar per stuk een fiets gehuurd en toen op de pedalen gestapt. Op het strand waaide het nogal dus ongemerkt zijn we toch allemaal een beetje verbrand. Op het strand waren nog de resten te zien van een ritueel wat we een paar dagen geleden ook in Da Nang zagen. Om de paar meter wierookstokjes in het zand. Zondag waren we getuige van het hele ritueel maar wat er precies gebeurde is ons nog steeds onduidelijk. Omdat alle betrokkenen allemaal zo serieus erbij keken hebben we het maar niet gevraagd. Je weet nooit of het iets met rouwverwerking o.i.d. te maken heeft.

Morgen gaan we bij The Lighthouse een fietstocht + Vietnamese kookcursus doen waar de ouders van Jan en Kees ons op gewezen hadden. Dat wordt weer vroeg uit de veren want we worden om acht uur verwacht. Na de reeds geleerde gerechten in Thailand en Cambodja komen er dus weer een paar nieuwe spijzen bij. U mag zich straks gelukkig prijzen in huize Peenvogel uitgenodigd te worden.

In Vietnam zijn ze overigens helemaal voetbal-gek. De tattoo op Jeroen’s onderbeen zorgt voor de nodige aandacht. Naar het DMZ-gebied hadden we echter een taxi-chauffeur die makkelijk een voetbalquiz kon winnen. Hij wist enorm veel van voetbal in het algemeen en (wat ons hart met trots vervulde) van Feyenoord in het bijzonder. Huidige spelers, oud-spelers en de UEFA-Cup finale met een speciale hoofdrol voor Pi-Air. Hij lepelde het allemaal op. Vietnam heeft trouwens een week voordat wij aankwamen de ASEAN-Cup tegen aartsrivaal Thailand gewonnen en gezien de voetbalgekte die een gemiddelde premier league wedstrijd hier op TV al veroorzaakt begrijpt u dat ik op dat moment best in Hanoi had willen zijn. Wat een gekkenhuis moet dat geweest zijn.Ze toeteren normaal al om de 8 seconden. Het is nauwelijks voor te stellen hoe dat was na het laatste fluitsignaal.

Morgenmiddag nemen we om 18:00 uur (dan is het bij jullie 12:00 uur) de nachtbus naar Nha Trang om daar 12 uur later aan te komen. Het weer aan het strand is daar goed en daar gaan wij het laatste deel van onze vakantie/reis relaxen.

Nha Trang, Vietnam. 15 januari 2009

Het is weer een grote kolere-bende bij onze club. Dat Verbeek weg gaat vind ik enerzijds wel jammer, als het aan de andere kant tot gevolg heeft dat nietsnutten als Bosz en Jansen ook opstappen kan ik er echter prima mee leven. Snel (opnieuw!) met een schone lei beginnen. Dhr. Bosz heeft de afgelopen jaren ruim 30 miljoen euro uit mogen geven en ons opgezadeld met spelers als Lee en Charisteas. Gevolg waren niet eens plaatsen bij de top 3 en het jubileumjaar werd met hangen en wurgen gereed door het winnen van de bekerT.

Ik zag de sms-jes van Annemieke en mijn vader vanochtend om 6 uur. Vreemde tijd om wakker te zijn nietwaar? Dat was het ook en eigenlijk onbedoeld. Bij het boeken van de nachtbus van Hoi An naar Nha Trang voor 15 dollar per persoon zagen we plaatjes van ruime bedden die er enigzins comfortabel uitzagen. Dat had het ook wel kunnen zijn ware het niet dat de chauffeur niet over de snelweg reed maar over provinciale wegen waardoor het geheel meer op een spelletje Mario Kart tussen Menno en mij leek. Geluk bij een ongeluk is dat de bus precies voor de deur van ons beoogde hotel uit de Lonely Planet stopte. Dus net een paar uurtjes slapen en zometeen eens kijken of Menno ook al wakker is.

Het fietsen in Hoi An en de daaropvolgende kookcursus waren erg leuk. We hebben springrolls met grote garnalen gemaakt, morning glory met knoflook, gevulde inktvis en vis in een kleipot. Ik hoef niet te vertellen dat dit een van de beste lunches in Vietnam was. En nog door ons zelf klaargemaakt ook.

Bij het wachten op de bus hoorden we ineens gejuich uit huizen komen. Een nadere inspectie leerde dat Vietnam tegen Libanon aan het voetballen was en net scoorde. Het zijn nou niet echt twee landen die je associeert met voetbal, eerder met oorlog en dat terwijl de Vietnam-oorlog al bijna 34 jaar geleden afgelopen was en veel meer te bieden heeft dan alleen oorlogsmonumenten.

Het strand is op 2 keer struikelen en daar gaan we zometeen kijken. Het zit nu nog wat dicht maar de verwachtingen voor de rest van de week zijn erg goed. Fruitshakes drinken, lekker eten en relaxen. Dat zal de komende dagen het programma worden. En misschien stappen we nog wel op een bootje om wat te snorkelen ofzo. We zien het wel.

Gisteren was onze grote kleine vriend Kees jarig. Relatief gezien zit hij dichtbij (in Siem Reap, Cambodja) maar om even langs te wippen op zijn feestje dat gaat echt niet lukken. Vanaf deze plek nogmaals van harte. Wij hebben je verjaardag goed gevierd op de highway to hell 🙂 Hem feliciteren kan hieronder in de comments of op de site van zijn broer Jan te vinden bij de links.

Nha Trang, Vietnam. 17 januari 2009

Kuifje, altijd weer die Kuifje. In Cambodja zie je overal shirts te koop met ‘Tin Tin au Cambodge’ en ook hier in Vietnam zijn de Kuifje in Vietnam-shirts bij alle kraampjes te koop. En waarom? Ik weet het niet want volgens mij is Kuifje alleen in Tibet geweest in het gelijknamige stripalbum en in Sjanghai tijdens de Blauwe Lotus. Toch maar eens de albums opzoeken of ie niet toevallig ook hier in de buurt is geweest.

Over het voetballen van gisteren wil ik het al te lang niet hebben. Van Stellwagen kreeg ik een sms dat er een hele rare sfeer hing in het stadion. En in de begeleidende tekst in de onheilspellende uitslag-sms van Annemieke begreep ik ook zoiets. Vanochtend hebben we even de websites er op na geslagen en het bleek dat Feyenoord nog best aardig speelde. Alleen hebben we daar weinig aan. Volgende week zaterdag zullen we het tijdens de thuiswedstrijd tegen Willem II met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Alles staat de komende dagen in Vietnam in het teken van Tet (ofwel Tet Nguyen Dan). In de westerse wereld komt er dan bijna altijd het woord ‘offensief’ aan vast net zoals je het woord Vietnam altijd gelijk in verband brengt met de toevoeging ‘oorlog’. Tet is voor de Vietnamezen Kerst, Oud en nieuw en je verjaardag in een. Alle huizen worden van een nieuw laagje verf voorzien. Oude schulden worden afgelost en nieuw werk wordt niet meer opgepakt. Overal zie je zogenaamde Tet-bomen verschijnen met de gele bloemen (yellow apricot-flower). Het openbare leven komt geheel tot stilstand en iedereen gaat bij zijn familie op bezoek. Je kunt je voorstellen wat voor volksverhuizing dat met zich meebrengt. Dit jaar vind Tet plaats op 26 januari dus wij zijn het land al uit. Of dat jammer is, misschien wel. Aan de andere kant zijn er ook gewoon veel dingen dicht voor een aantal dagen. Het Tet-offensief vond overigens plaats op 30 januari 1968. Militair gezien won de V.S. deze slag. Politiek gezien niet en dit bracht een grote mate van tegenstand in de V.S. ten aanzien van de oorlog met zich mee.

De zee in Nha Trang is behoorlijk wild en de afgelopen dagen hebben Menno en ik ons vermaakt met het tegen de golven inspringen of op het juiste moment met zo’n golf mee zien te liften. Erg inspannend maar ook erg leuk. Sandra hield het vandaag na haar eerste twee golven al voor gezien. Menno vertrekt zondagavond met de nachttrein naar Ho Chi Minh City, beter bekend als Saigon alleen werd de stad na de overwinning van de communisten herdoopt naar de grote leider. Wij twijfelen nog wat we gaan doen. Of we pakken de bus naar een ander strand (Muy Ne) hier zo’n 6 uur vandaan om een paar dagen later naar HCMC te reizen of we blijven nog even hier om dan ook de nachttrein te pakken zodat we woensdag in het zuiden zijn. We zien wel, voorlopig bevalt Nha Trang prima.

Vanavond hebben we een feestje in onze ‘stamkroeg’ Crazy Kim. Kim is een van de vele bootvluchtelingen die na de overwinning van de communisten uit Vietnam gevlucht zijn. Ze heeft ook nog in Nederland gewoond voordat ze uiteindelijk in Canada terecht kwam. Nu is ze weer terug in Vietnam en is ze een bar gestart. Het bier is er iets duurder maar de opbrengst is voor een goed doel. De vele strandverkopers hier, fruit en seafood door ouwe beppies en ansichtkaarten door jonge kinderen komen allemaal naar het schijnt uit een dorp hier zo’n 1200 kilometer vandaan. En juist die jonge groep is kwetsbaar. Om te overleven moeten ze ongeveer een euro per dag verdienen. En als ze dat geld aan het einde van de dag niet hebben zijn ze vatbaar voor smerige voorstellen van pedofielen. Kim zorgt met haar bar dat de kinderen een opleiding krijgen en zorgt ook voor de jacht op pedofielen met haar opbrengst. Nou, daar willen we best wat meer voor een biertje betalen nietwaar? En vanavond bestaat haar bar tien jaar, dus het is groot feest.

De muziek die er de afgelopen dagen gedraaid werd was interessant te noemen. Namelijk bijna dezelfde nummers die de deejay in barstreet in Siem Reap, Cambodja draaide tijdens oud en nieuw. ‘Sweet child O’ mine van Guns and Roses’, ‘Human van The Killers’ en ‘Mr Jones van The Counting Crows’ daar kan ik nog inkomen. Maar nu heb ik deze vakantie al drie keer ‘500 miles van The Proclaimers’ gehoord. En dat van Aziatische deejays. Merkwaardig. Wij moeten nog wel iets meer dan 500 miles reizen maar zijn al bezig aan de laatste vakantie week. Aan al het leuke komt helaas een einde. Nu eerst wat eten en dan naar het feestje. We hebben er zin an!

Nha Trang, Vietnam. 19 januari 2009

Motobike? Dat is ongeveer de meest gestelde vraag hier in Nha Trang. Iedereen mag hier mensen tegen geld vervoeren achterop een brommert dus dat verklaart het grote aantal verzoeken wel. Alleen wat wel frappant is, is het tijdstip van deze vragen. Op het moment dat je met je handdoek in de hand wil oversteken naar het strand komt de vraag “motobike?” terwijl wij zoiets hebben van “je ziet toch dat we naar het strand lopen?” Als je je hotel binnen wil lopen “motobike?” bij het ingaan van een restaurant “motobike?”. Op een gegeven moment zijn we maar terug gaan antwoorden. “motobike?” “yes, it looks like one”. Maar die grap snappen ze helaas niet allemaal.

Het feestje in Crazy Kim-bar was leuk maar de dag later wat minder. Ik kan blijkbaar niet tegen Wodka red-bull. Moet ik ook niet doen. Ik hou het wel bij bier (hoewel dat ook niet altijd goed gaat). Gisteren was dus een erg rustige dag aan het strand. En rond een uurtje of half negen hebben we Menno uitgezwaaid in de taxi. Hij heeft de nachttrein naar HCMC genomen. Wij zijn al eens eerder een aantal dagen in het vroegere Saigon geweest dus voor ons zijn twee hele dagen lang zat. Wij nemen dinsdagavond de nachttrein naar HCMC om daar rond 5 uur aan te komen.

Vandaag zijn Sandra en ik weer naar het strand geweest. Voor anderhalve euro heb je een bed voor de gehele dag en komt er van alles en nog wat aan je neus voorbij lopen qua eten en drinken. Het waaide minder hard vandaag dus de golven vielen ook reuze mee. Het is hier nu 4 uur in de middag en zometeen na het douchen en de tassen opnieuw inpakken gaan we weer een van de vele restaurantjes opzoeken. Veel seafood zoals het een kustplaats betreft en zolang er geen graten inzitten lust Jeroen zelfs steeds meer vis.

Ook langs de kant van de weg kun je van alles eten. Meest opmerkelijke voor iemand die voor het eerst Vietnam bezoekt zal toch wel de baquettes met La Vache Qui rit zijn. De lachende koe zie je overal en is duidelijk nog een erfenis van het Franse koloniale bewind.

Wij maken ons op voor de laatste dagen in Nha Trang. De drukte van HCMC lonkt. Eerst nog lekker eten hier en een dagje strand.

Nha Trang, Vietnam. 20 januari 2009

Zo, nog even een berichtje van ons uit Nha Trang om de tijd te doden voordat de nachttrein gaat (om 21:45) naar Ho chi Minh City alwaar Menno alvast een kamer voor ons heeft geboekt (waarvoor dank!). Gisteren heeft Sandra haar smaakpapillen weer eens op de proef gesteld. Na kakkerlak en mieren vorig jaar in Cambodja heeft ze gisteren een jellyfish-soep op bij het avondeten. Jellyfish is (de naam verraad het al een beetje) kwal!. Ik heb ook een hapje op en jullie hoeven nog niet naar Scheveningen toe om ze voor ons te vangen. Niet echt bijzonder. Maar je moet het een keer geprobeerd hebben toch?

Zometeen gaan we op zoek naar een pagode om wat geluk voor Feyenoord vanavond af te dwingen. Een beetje wierook branden kan geen kwaad om de mannen te inspireren. Wat ik allemaal op internet lees qua kolere-bende die het bij onze club is, daar doet mijn rood-witte hart pijn van. Op het moment dat wij morgenochtend Saigon naderen is de wedstrijd in De Kuip bijna afgelopen. Aan Annemieke de schone taak om de uitslag aan ons door te sms’en. Ruststand mag ook, wellicht komt er van slapen in de trein niet zoveel en dan zijn we maar gelijk op de hoogte.

Vandaag zijn Sandra en ik weer naar het strand geweest. De strandverkoopsters beginnen ons al te kennen en hebben nu al een paar keer gevraagd waar Menno is gebleven. Wij hebben weer wat vers fruit op en een lekkere massage genomen. Voor de rest vooral gelachen om de verhalen van alle verkoopsters. Die hopen allemaal dat ze volgend jaar (dus na het Tet-feest van volgende week) ze allemaal meer geluk krijgen. Maar wij zouden nu al ook voor meer geluk kunnen zorgen als we nu wat bij ze zouden kopen 😉 Het blijven mooie toneelspeelsters.

Morgen dus HCMC. Wij zijn er in 2006 al eens geweest (foto’s bij foto’s reizen aan de linkerkant in het menu) en qua drukte en importantie voelde dat meer aan als de hoofdstad van Vietnam in plaats van Hanoi. Beetje zoals Rotterdam dus. We zitten nu in een onwijs modern internetcafe. Om ons heen spelen ongeveer 50 a 60 man op supersnelle computers allemaal schietspelletjes tegen elkaar. En internet is echt retesnel hier. Stukken beter dan ons laatste hotel waar het nogal eens behelpen viel. Ach, 10 jaar geleden stuurde je iedereen een ansichtkaart die pas aankwam nadat je al weken terug was. Nu kan iedereen meegenieten van onze ‘avonturen’.

Zometeen nog een hapje eten, wat weten we nog niet. Maar dat komt wel goed bij het langs de vele eettentjes lopen. Het volgende bericht is vanuit Ho Chi Minh City.

Ho Chi Minh City, Vietnam. 22 januari 2009

Tet, Tet en nog eens Tet. Alles staat hier in het teken van het Vietnamees nieuwjaar dat maandag de 26e losbarst en drie dagen aanhoudt. Overal zie je de gele bloemen. Op winkelruiten in de vorm van stickers. Op de verpakkingen van een tray cola en allerhande verpakkingsmateriaal als je iets in de supermarkt koopt. De trein was ook al druk met mensen op weg naar hun familie. Vlakbij ons hotel in de backpackers-wijk Pham Ngu Lao is op een terrein een grote markt waar allerlei Tet-bomen, bonsai-bomen en mandarijn-bomen te koop zijn voor Tet. De laatste worden gebruikt zoals wij thuis een kerstboom neerzetten. Echter heeft het weer voor de handelaren niet meegezeten. De meeste bomen staan nog in de knop en zijn niet volop in bloei met de gele bloesem. De verkopen blijven dus achter bij normaal. Overal zie je mensen inkopen doen voor Tet en het is op straat (geloof het of niet voor een ieder die wel eens in HCMC is geweest) drukker dan normaal. Scooter na scooter afgeladen met inkopen, of een Tet-boom op je bagagedragerT. Dat kan natuurlijk ook.

De nachttrein vertrok ruim een uur te laat. Gelijk maar in ons bed gaan liggen en terwijl Jeroen lag te slapen zag Sandra de sms’jes van Annemieke vanuit De Kuip binnenkomen (Sandra slaapt niet zo goed in treinen). Jeroen lag te dromen over een sms waarin een nederlaag aangekondigt werd (het was dus een nachtmerrie) terwijl Sandra zijn telefoon probeerde te pakken zonder de twee Vietnamezen in onze coupe wakker te maken. Uiteindelijk bleek Jeroen zijn nachtmerrie waar te zijn toen hij wakker werd van Sandra’s poging zijn telefoon te ontfutselen. Het was een onrustige nacht. Toen we eenmaal bij ons hotel aankwamen zat alles nog potdicht. Wij besloten een bakkie thee op straat te drinken naast ons hotelletje toen de eigenaar ons wenkte. We mochten binnenkomen (het was 6 uur in de ochtend) en zijn, nadat we bij Menno een briefje onder de deur hadden geschoven, gaan slapen.

De wekker om 9:30 gezet en na een broodje La Vache Qui Rit hebben we een taxi naar Saigon Scooter Centre genomen. Wat inkopen gedaan voor onze scooterclub waarvan bij SSC een sticker op de deur geplakt zat. Knap als je weet dat wij maar met 15 man zijn er daarvan zijn er drie in Vietnam geweest (en wij zijn niet diegene die de sticker gegeven hebben). Toen terug naar onze wijk, maar niet voordat we een van Vietnam’s traditionele gerechten hadden gegeten bij een stalletje in de buurt van de scooterwinkel. Het gerecht heet Pho en is een noodlesoep met naar gelang Kip, Beef of Vis. Op een schaaltje krijg je wat tauge, koriander, basilicum en chili-pepers erbij en eten maar. Slurpen mag uiteraard. In de wijk bij ons hotel een vers getapt biertje op, er werd daar nogal veel reclame gemaakt voor verschillende massage-salons en aangezien het toch nog wel even duurde voordat Menno terugkwam uit de Mekongdelta hebben we ons dit keer onderworpen aan de hot stone massage. Die stones waren erg hot want de wondjes zitten nu nog op Jeroen zijn benen. De rest was lekker en we konden er weer tegenaan na een korte nacht en een klein beetje bijslapen in ons hotel.

Vlak voordat Menno de bar inkwam waar wij een biertje zaten te drinken klonk er een luid gejuich door onze straat. Niet vanwege Menno maar vanwege het feit dat Vietnam net 1-1 scoorde tegen grote rivaal China. Het personeel had ineens geen oog meer voor de klanten want iedereen keek gefascineerd naar de TV. Het geluk was echter van korte duur en uiteindelijk won China met 6-1. De laatste goals zagen wij in een restaurantje. Daarna nog een biertje gedaan in een van de vele barretjes hier voordat de luiken om half tien echt dicht begonnen te vallen.

Vanochtend zijn we met de taxi naar Cholon gegaan. Dat is de wijk in district 5 wat letterlijk grote markt betekend. En het is dus letterlijk een grote markt. Het Chinatown van Saigon. De stad heet overigens officieel sinds 2 juli 1976 (De dag dat Sandra geboren werd) Ho Chi Minh City maar op de meeste dingen, zoals de treinkaartjes, staat gewoon Saigon. Cholon is niet echt te vergelijken met Chinatown in Bangkok. De markt zelf is wel druk met kleine steegjes maar de wijk eromheen is ruim opgezet. Niet dat je er veel andere dingen kan kopen overigens. Vers fruit, vlees, vis, kleding, dingen om te offeren, potten, pannen enz. enz. Een grote traktatie voor de ogen al die kleurrijke dingen. Wij hebben wat leuke kleine dingen gekocht voor de tempel op ons toilet en ik nog een oud, helemaal rood, Vietnam-voetbalshirt. De nieuwe shirts zijn rood met een witte bies aan de zijkant. Lijkt me niet dus.

Daarna de taxi genomen naar de Russische markt. Veel oorlogs-parefernalia waarvan natuurlijk helemaal niets authentieks maar dat mag de pret niet drukken. Kiste, bomberjacks, petjes en helmen. Alles voorzien van de beroemde rode ster van het Vietnames legerT. Toen een biertje gedronken in een Vespa-bar waar ze koplampen van Vespa’s als lampen gebruikten. Is natuurlijk ook een idee. In een van de tempels in Cholon hebben we nog een wierookspiraal gekocht en aan laten steken. Die brand dan de komende week. Dat kon je in een van de tempels in Hoi An ook laten doen. In Hoi An kostte je dat 20 dollar. In de tempel waar wij waren nog geen euro. Ach ja, toerisme.

Nederland, 24 januari 2009

We zijn weer thuis mensen. Onze vlucht was anderhalf uur te vroeg op schiphol. Mooi dachten we, dan kunnen we thuis nog even bijslapen. Daar dacht de bagage-afdeling van onze nationale luchthaven iets anders over. Ongeveer 50 koffers van de vlucht uit Singapore was zoek.

Uiteindelijk duurde het tot 6 uur voordat we onze koffers hadden en waren we nog precies op tijd thuis. Slapen zit er denk ik niet meer in. Zometeen de foto’s bekijken en online zetten. Er moeten nog een paar wassen gedraaid worden en we moeten onszelf door de post heen worstelen.

Donderdagavond hebben we in stijl afscheid genomen van Vietnam. Bij een eetstalletje bij de nachtmarkt bestelden Sandra en Menno kikker. De 2 grote padden werden even verderop uit een aquarium gehaald en een van de kikkers sprong precies bij Sandra zijn vrijheid tegemoet. Althans dat dacht hij. De kok was toch iets sneller en na een kwartiertje lagen er 2 kermits op hun bord. Daarna hebben we nog een afscheidsbiertje gedaan bij een bar bij ons hotel op de hoek.

Vrijdag was het tas inpakken, uitchecken en naar het vliegveld. Met een tussenstop op het mooie Changi-vliegveld waar we ons best vermaakt hebben stapten we rond 22:00 in het vliegtuig dat 50 minuten later vertrok. Dit keer wel een goede KLM-vlucht met scherm in de stoel voor je en iets meer beenruimte dan op de heenweg. Sandra moet zo volleyballen en vanavond gaan we naar De Kuip voor Feyenoord. Het is alsof we nooit weg zijn geweest.

Singha, Angkor, Anchor, Bayon, Tiger, Hanoi, Biere Larue, Hue, Huda, Festival, Tourane, Bivina, BGI, 333 (spreek uit als bababa), Nha Trang, Saigon en waarschijnlijk nog een paar merken die ik vergeten ben. Een paar mensen merkten op dat we het op deze site wel erg vaak over bier hebben gehad tijdens onze reis door cambodja en Vietnam (foto’s hier te vinden).

Maar wat hadden jullie anders verwacht? Het is boven de 25 graden, je hebt alle bezienswaardigheden in een stad gezien en je benen uit je lijf gelopen. Het is een uurtje of vijf in de middag en je bent dorstig. Dat we dan een colaatje zouden gaan drinken? Tuurlijk niet, we zijn niet met de padvinders op stap…..en je moet alle biermerken proberen als je ergens te gast bent. Dat is een Aziatische wijsheid die ik net zelf verzonnen heb.

Februari 2009

In februari kochten we onze VW-camper.

Maart 2009

Jan maakte voor het eerst kennis met de Wii.

En er vond op een dubieuze plek een overdracht plaats van Computers. Al deze computers zijn bedoeld voor de school waar Jan les op geeft.

Met Gerard, Alex en Kees gingen Sandra en ik een weekendje naar Londen. Doel van het bezoek was de pub en Queens Park Rangers.

April 2009

De bus is van stickers ontdaan en schoongemaakt.

Ondanks de vroege voorsprong verloor Feyenoord beschamend van Volendam.

De proeverij van onze eigen wijn viel in de smaak.

Een bezoek aan het nieuwe stadion in Den Haag maakte mijn stadionlijstje weer wat completer.

Rond Koninginnedag gingen wij voor het eerst met de camper weg. Een rondje Eifel.

Mei 2009

In mei 2009 was er een aankondiging van gezinsuitbreiding. Eerst van twee poezen (waarvan er eentje overleden is) en daarna het meest schokkende bericht voor onze familie, vrienden en kennissen.

Sandra was zwanger!

Dat weerhield ons niet om de nodige uitstapjes te maken. Jeroen op de Vespa, Sandra met de bus.

Of met Kees en Menno naar de Bosuil. Sandra was toch de BOB.

Juni 2009

In juni was ons jaarlijkse scooterweekend een groot succes.

En werd de eerste training traditiegetrouw goed bezocht.

Juli 2009

En in juli een scooterweekend in Peterborough in Engeland.

op 14 juli was op de echo goed te zien dat we een zoon zouden krijgen.

Lotus vond het steeds leuker bij ons worden.

Phary zag haar eerste wedstrijd in De Kuip en daarna zijn we bij Bazar wat gaan eten.

Augustus 2009

Dankzij o.a. deze strafschop won Feyenoord zijn eerste competitiewedstrijd.

Lotus.

Scooterweekend in Zundert.

September 2009

In september twee keer naar Engeland. Eerst een rondje langs Brighton, Stonehenge en Bath om daarna in Leeds naar Elland Road te gaan.

Een week later met Sandra’s familie naar Newcastle.

Er werd ook aan de babykamer geknutseld.

En de druiven werden geoogst.

Als klap op de vuurpijl kreeg Sandra nog een babyshower.

Oktober 2009

Lotus neemt een voorschot.

De wedstrijd Belgie-Turkije was het laatste groundhop avontuur van 2009.

November 2009

Het hele verhaal.

2 november 2009
Het ene moment maak je je druk om die prutser van een Kevin Blom. Het andere moment ga je in allerijl richting het ziekenhuis. Na wat kleine klachten van Sandra vond de verloskundige het verstandig om toch even langs het ziekenhuis te gaan.

Na wat kleine onderzoeken werd besloten dat Sandra in ieder geval 1 nacht moest blijven. Vandaag volgden er nog wat onderzoeken en om het zekere voor het onzekere te nemen moet Sandra in ieder geval tot woensdag in het Sint Franciscus blijven.

Met de baby in de buik is alles in orde en met Sandra zoals het er nu naar uitziet ook maar je wilt toch geen enkel risico lopen. Als er meer nieuws is dan volgt dat hier uiteraard. De duim omhoog is om te geven dat het goed gaat, de duim omlaag omdat ze nog zeker 2 nachten moet blijven.

3 november 2009

Hoera er is een Feyenoorder geboren! En zijn naam is Bastiaan Koot. Vannacht kreeg Sandra weer bloedingen wat resulteerde in een telefoontje naar mij om 05:25 uur of ik naar het ziekenhuis wilde komen want ze gingen de baby met een keizersnede halen.

Toen ik om 06:00 uur bij het ziekenhuis aankwam werd ik direct naar de derde verdieping gedirigeerd waar Bastiaan al in een couveuse lag. Een en ander was dus enorm snel gegaan. Iets later kwam Sandra er ook aan en kon ze haar zoon voor de eerste keer in haar armen nemen. Bastiaan is om 05:57 uur geboren en hij weegt 2855 gram schoon aan de haak.

Omdat Bastiaan meer dan vier weken te vroeg is geboren wordt hij met de hoogste zorg bewaakt. Een keizersnede betekent meestal dat de baby nog vocht in zijn longen heeft en dat is ook bij Bastiaan het geval.

Ademen ging wat lastig en daarvoor kreeg hij extra zuurstof. Vanavond was het zuurstof gehalte wat hij toegediend kreeg al teruggebracht naar 23% (in de normale buitenlucht zit 21%) dus dat zag dat er al beter uit. Ook dienen ze uit voorzorg antibiotica toe mocht er toch een ontsteking in zijn luchtwegen zitten. Overmorgen weten we meer daarover maar de kans bestaat dat hij morgen al gewoon zelfstandig ademt zonder extra zuurstof. Daar hopen we in ieder geval op.

Sandra heeft nog wel pijn maar het moederschap zorgt ervoor dat ze de pijn makkelijker kan verdragen.

Op Bastiaan zijn eigen website staat hoe het allemaal verder ging. Hij had al wel snel een eigen vlag voor in De Kuip.

December 2009

In december was er eindelijk tijd om met de wijn verder te gaan.

En had Jeroen een heuse sneeuwscootert

In een sfeervolle Kuip werd een bekerkrakerT gewonnen.

En was Bastiaan helemaal in zijn element.

Bij Jeroen op kantoor was het weer hard werken.

En op de valreep van het oude jaar kochten we een Lambretta.

Jouw reactie hier!