Archief 2008

Januari 2008

1 januari 2008

2008 begon erg mistig en met een lekke band op de allereerste werkdag.

Sandra’s broer Marco was te bewonderen op het hoofdveld van Woudenstein.

Van Pascal en Patricia kregen we een reis-editie van Kolonisten. Zo dat we ons straks in Cambodja niet hoeven te vervelen.

En konden we in Helmond een nieuw stadion in Nederland op ons naam schrijven.

Februari 2008

Begin februari was de sleuteloverdracht van ons oude huis.

En schoot Jeroen bijna in de roos tijdens een uitje van Sandra’s werk.

En na een 1-3 overwinning in Doetinchem was het tijd om onze tassen in te pakken.

De uitnodiging voor Jan zijn bruiloft.

17 februari 2008

Na een vlucht van 11 uur naar kuala Lumpur in Maleisie en een vlucht van 2 uur naar Siem Reap zijn we gisteren rond het middaguur hier aangekomen in Cambodja. We werden opgewacht door Jan en Phary (het bruidspaar) en door Jan zijn ouders. Gisteren stond in het teken van bijkomen van een nacht zonder slaap en we hebben ook nog een kijkje genomen bij het nieuwe huis van Jan en Phary wat ze nu aan het bouwen zijn. Na veel Angkor biertjes was het tijd om te gaan slapen rond half elf en vanochtend waren we het meeste van de vliegreis al kwijt.

Vandaag kwamen Menno, Gerard en Bianca ook aan en wat kan je beter doen op een zondagmiddag met 30 graden celcius? Juist, voetballen 😉 We waren uitgenodigd door de school waar Jan vrijwilliger is. Dus er stonden vanmiddag om half vijf elf Cambodjaanse jochies compleet in tenue op ons te wachten. Uiteindelijk hebben we met 6-5 in de laatste minuut verloren maar dat klinkt beter als dat het was. Wij kunnen het echt beter bij kijken houden 😉 Morgenvroeg gaan we naar Prek Toal en dat is een vogelreservaat. Wij zijn nu op barstreet in het centrum en drinken zo nog een biertje. Feyenoord heeft met 1-0 gewonnen sms’t Annemieke zouist dus daar drinken we er zeker nog eentje op.

19 februari 2008

Het is nu dinsdag 19 januari rond 17:00 uur. In Cambodja is het 6 uur later dan in Nederland. Wij gaan zometeen een restaurant opzoeken in de buurt van Angkor Wat waar we morgen naar toe gaan. Gisteren zijn we dus naar Prek Toal geweest. Om 8 uur in de ochtend weg en rond 8 uur in de avond weer terug. Na een busrit van drie kwartier naar het Tonle Sap meer en een uurtje op een boot naar het reservaat werden we daarna urenlang rondgepeddeld door het natuurgebied. Na heel, heel veel vogels gezien te hebben zijn we moe maar voldaan nog een paar uurtjes aan de bar blijven hangen.

Vandaag zijn we eerst nogmaals (maar dan met de hele groep) bij Jan’s nieuwe huis wezen kijken. Het was al aardig veranderd sinds zaterdag want ze werken echt fulltime door. Behalve aan het begin van de middag want dan is het te heet. Daarna hebben we zelf onze lunch gekookt. We wilden wel een Khmer-kookcursus doen en de dames van ons hotel wilden het ons wel leren. Dus dat was erg leuk. De springrolls die ik mocht maken waren gelukt en de rest van de gerechten smaakten ook oppperbest 😉 Dus als je binnenkort door ons uitgenodigd wordt dan weet je wat je kan verwachten.

Ik heb zondag ook nog een broek voor de bruiloft laten maken. De bruid was mee voor instructies dus dat moet wel goed komen. Morgen is hij klaar maar het zal niet eerder dan donderdag worden voordat ik hem op kan halen want we gaan morgen vroeg naar Angkor Wat. De bruiloft komt al dichterbij. Jeroen heeft ook een rol toebedeeld gekregen. Hij mag de gasten van bier gaan voorzien. Dus dat komt wel goed.

21 februari 2008

Zo, daar zijn we weer. Dinsdagavond hebben we erg gezond gegeten in de buurt van Angkor Wat. Bij dit restaurant moest je in een blad sla allemaal groenten en kruiden doen en daarna ook een beetje van een soort gevulde pannekoek met kip en tauge een rolletje maken en als een soort verse springroll in een sausje dippen. Was erg smakelijk. Woensdag zijn we vroeg naar het tempelcomplex van Angkor Wat gegaan en daar hebben we drie tempels bezocht die we nog niet gezien hadden. Voor 20 dollar een tuk-tuk voor de hele dag gehuurd. Als eerste zijn we bij Preah Khan geweest en daarna bij Neak Pean. Daar hebben we het stenen paard aangeraakt wat al onze zonden weg moet wassen. Na een heerlijke lunch bij een van de stalletjes zijn we naar een van de meest afgelegen tempels gegaan. Banteay Srey oftwel de vrouwentempel. Deze tempel heet zo omdat de reliefs gedetailleerder zijn dan alle andere tempels in Angkor Wat. Ze zijn dus door vrouwenhanden gemaakt.

Menno had een iets mindere tocht naar de tempels. Hij was heel vroeg gegaan om de zonsopgang mee te maken en kwam in 2 ongelukken terecht. Zie zijn site voor het hele verhaal (menno.travelblog.be). Vrijdag is de bruiloft van Jan en Phary en de dames hadden bedacht dat een vrijgezellenfeest voor Phary wel leuk zo zijn. Dat zijn ze hier niet gewend dus ze was blij verbaasd.

Ze zijn eerst wezen eten en daarna de karaoke hal ingegaan. Daar zijn de mannen later aangesloten en het was erg leuk. De karaoke-bar zat ergens in een complex met een disco en een bordeel. De ‘werkneemsters’ kijken blij op met de aankomst van 8 mannen. Maar uiteraard gingen wij gewoon bij onze eigen vrouwen meedoen met de karaoke (Sandra en ik hebben niet gezongen, dat leek me ook beter). Vandaag naar de floating village geweest en nu even bijkomen bij het zwembad. Morgen worden we om 5 uur verwacht maar wat er precies allemaal gaat plaatsvinden is zelfs voor Jan nog een raadsel. We zullen wel zien. Het wordt in ieder geval een hele belevenis

24 februari 2008

Na 2 dagen zit de bruiloft er hier op. Vrijdagochtend werden we om 6 uur opgehaald om naar het huis van Phary’s moeder te gaan. Daar waren ze al een paar uur bezig met de jurk en het haar van Phary en haar getuigen. Jan en zijn getuigen (Kees, Gerard en Chris) waren daarna aan de beurt om omgekleed te worden. Toen gingen we naar een tempel voor de eerste ceremonie. Volgende stop was Angkor Wat voor de trouwfoto’s daar. De rest van de groep heeft buiten gewacht en zagen Jan en Phary in het rood Angkor Wat binnen gaan om in het wit terug te keren. Binnen hebben ze zich ook nog 2 keer moeten verkleden. Daarna was het de beurt aan de rest van de getuigen om zich in het wit te verkleden en tijd voor de volgende fotosessie. De lunch werd genoten bij het huis van Phary’s moeder. Na weer een nieuwe outfit kregen we het ‘haarknip’ ritueel. Er wordt dan symbolisch (dus niet in het echt) een stukje van hun haar afgeknipt om de zonden uit vorige relaties e.d. kwijt te raken. Ook Sandra en ik mochten een stukje haar afknippen. Na het avondeten was het feest met uiteraard karaoke maar wij hebben het niet al te laat gemaakt. Er stond immers nog dag met rituelen te wachten.

Dag 2 begon om 5:30, toen we opgehaald werden om naar het huis van Phary’s moeder te gaan. Daar werden enorm veel schalen met eten klaargemaakt die een stuk verderop gebracht werden voor de ‘pilgrimate’ met wel 100 man liepen we met de offeringen weer terug naar het ouderlijk huis. Daar werden de offers aan haar moeder gegeven na een ritueel. In het huis volgden toen nog enkele ceremonies en de nodige foto-sessies. Na de lunch konden we even terug naar het hotel om op te frissen. Rond een uurtje of half vier zijn we naar het restaurant gegaan en hebben meegeholpen met versieren totdat de eerste gasten kwamen. De vrouwelijke gasten waren allemaal piekfijn gekleed in hun allermooiste jurk. De mannen schenken minder aandacht aan hun uiterlijk. De mensen komen aan, gaan aan een tafel zitten en als de tafel vol is wordt er eten geserveerd. Daarna gaan ze weer weg en geven een envelop met inhoud als kado.

Het was erg druk (ruim 450 man) dus er werd gevraagd of wij later wilden eten, dat was voor ons geen probleem. De gasten die niet direct naar huis gingen hebben nog wel gedanst met hier een daar een ‘lompe’ westerling er tussendoor. Toen het feest echt was afgelopen hebben we bij een noodle-stal op straat met zijn allen gegeten. Om 5 uur in de ochtend kan je alles al krijgen hier en is het een en al bedrijvigheid alleen ’s avonds laat is het hier wat moeilijker. Moe maar voldaan (want het was echt heel erg leuk om mee te maken) gingen we rond middernacht slapen. Annemieke, bedankt voor je sms.

25 februari 2008

Jan werkt in Siem Reap als vrijwilligerT op een school waar kinderen na hun normale schooluren gratis Engelse les kunnen krijgen. Engels is erg belangrijk want toerisme is een enorme bron van inkomsten voor Cambodja. Gisteren was de diploma uitreiking op school en dat was in 1 woord geweldig!
Linda had in Nederland het idee opgevat om door een maandelijkse bijdrage 2 kinderen de mogelijkheid te geven om een echte Engelstalige opleiding te geven die ongeveer 44 dollar per maand kost. Een godsvermogen voor Cambodjaanse begrippen en dus onbetaalbaar voor de ouders van deze kinderen. De twee beste leerlingen van het afgelopen jaar kregen namens ons deze opleiding aangeboden en ze waren enorm blij.

Naast de diploma uitreiking werden er diverse voordrachten gehouden door de kinderen om te laten zien dat ze de taal aan het leren waren. Ook werden er wat Engelstalige liedjes gezongen zoals ‘old McDonald had a farm’ en de absolute topper ‘love me do’ van The Beatles wat klonk als lab mie doe. Echt briljant!

Na het eten was het tijd voor dansen en wederom de traditie om ergens om heen te dansen. Op de bruiloft was dat een tafel en hier een boom. Naast het traditionele Khmer-dansen hebben Gerard, Kees, Jan en Menno de kinderen de polonaise geleerd wat resulteerde in een grappig schouwspel. Wij hebben de dans de Khmer-o-naise genoemd 🙂
Na een wedstrijdje luchtgitaarspelen met bezems kwam het absolute hoogtepunt van de avond… stoelendans! De winnares won een blikje frisdrank en werd na haar overwinning toegejuichd op een manier waar menig voetballer jaloers op zou zijn.

Vandaag is Chris naar huis gegaan en hebben we in de ochtend nog even bij de vorderingen van het huis van Jan en Phary gekeken. Wij zijn daarna naar het centrum van Siem Reap gegaan (letterlijke betekenis van die naam is Siam verslagen en Siam is de oude naam van het buurland Thailand) voor wat winkelen en een Khmer-massage. Nu onder het genot van een Angkor zit ik dit stukje te typen. Morgen gaan we naar het zuiden naar de kustplaats Sihanoukville. Voor 16 dollar zitten we ruim 9 uur in de bus om op het strand aan te komen. Wat we daarna gaan doen zien we wel. Alle opties zijn nog open!

27 februari 2008

Dinsdagochtend namen we om 07:30 de bus om rond 18:30 in de badplaats Sihanoukville aan te komen. Met de Mekongexpress reisden we van Siem Reap naar Phnom Penh en daarvandaan naar de Golf van Thailand waar Sihanoukville ligt. De Thaise grens is hier niet ver vandaan overigens. Maar wij blijven in Cambodja.
Toen we gisteren aankwamen viel mij de relaxte houding op dit strand direct op. Grote ligstoelen bepalen het beeld op het strand gedurende de avond. Na het avondeten zijn we direct gaan slapen want Jeroen had wat last van zijn maag. Na de klok rond geslapen te hebben was het vandaag tijd voor een relaxte dag aan het strand. Terwijl ik dit typ ligt de rest op het strand hier 2 meter vandaan en is het zoals aan alle stranden in Zuid-Oost Azie de gehele dag een bonte stoet van verkoperTs die langs komen lopen met hun waar. Kreeften, verse sprinrolls, fruit en zonnebrillen en voor de rest alles wat te verkopen valt.

Morgen staat er bekervoetbal op het programma (dezelfde kwartfinale als in ’92-’93 maar dan nu thuis). Maar aangezien die wedstrijd pas om 20:45 begint wordt het lastig om een kroeg te vinden die deze wedstrijd uitzendt. Het is hier dan immers kwart voor drie in de nacht. Ik ga er vanuit dat Annemieke me via de sms op de hoogte houdt.

Ik ga zo nog wat verder internetten en dan aan het strand nog wat drinken voordat we weer aan eten gaan denken. Zware dagen aan het strand dus voor ons. Of we nog naar Battambang gaan weten we niet. De weg schijnt niet begaanbaar te zijn en een omweg kost 5 uur. Eerst nog even relaxen voordat we ons hoofd daarover gaan breken. Vanuit Sihanoukville krijgt iedereen de groeten van het hele reisgezelschap. En werk ze 😉

Maart 2008

02 maart 2008

We zijn nu in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. De dagen aan het strand waren leuk en relaxed. Of Sihanoukville er de volgende keer nog zo uitziet valt te betwijfelen. Dezelfde firma die ook Bokor Hill laat renoveren (en wat om die redenen ook dicht is en we daar dus niet meer heen kunnen) heeft Ocheuttal beach gekocht en dat betekend dat de shabby strandtentjes en de verkopers met krabben, kreeften, doerian, springrolls en wat er nog meer te verkopen valt binnenkort niet meer toegelaten worden. Net zoals Sokha beach zal dit strand een resort krijgen met dito bars en verkooppunten. Geen halve liters Angkor-bier voor 50 dollarcent….eeuwig zonde. Phary haar moeder en haar zusje zijn net door gereisd naar Siem Reap en wij blijven een nachtje hier in de hoofdstad.

Dankzij haar moeder en haar zusje hebben we de afgelopen dagen bij echte Khmer-restaurants gegeten waar je nauwelijks buitenlanderTs ziet. Was erg leuk en erg lekker.

Na de lunch en het winkelen op de markten hier zijn Kees, Menno, Sandra en ik naar het voetbalstadion van Phnom Penh gegaan. Daar was net een wedstrijd bezig tussen MTH en RTNR voor de Hun Sen-cup. Na 90 minuten slecht voetbal hielden we het voor gezien. Er was weinig publiek bij de gratis toegankelijke wedstrijd maar het publiek wat er was, was voornamelijk bezig met aerobics en hardlopen in het stadion. Zo was er in ieder geval beweging op de tribune.

Naast relaxen zijn we ook nog op een snorkeltrip geweest en was ik (Jeroen) nog 2 dagen ‘geveld’ door een buikgriepje. Wat diacure doet wonderen en nu ben ik weer topfit. Sandra doet nu een welverdiend tukje en zometeen gaan we voor het laatst met zijn allen eten. Menno, Gerard en Bianca gaan morgen naar Thailand en wij terug naar Siem Reap. Voor zometeen zeg ik : Hup Feyenoord! Onze laatste week gaat nu in. Mensen, pas op! We komen er binnenkort weer aan!

05 maart 2008

Maandag hebben we om 10:15 de bus genomen van Phnom Penh naar Siem Reap. De 6 uur durende busreis kostte iets meer dan 4 dollar (we reisden minder luxe dan op de heenweg) en aan het einde van de middag waren we weer in Lotus Lodge. Voor iedereen die van plan is naar Cambodja te gaan kan ik dit hotel van harte aanbevelen. Weg van de drukte en met een zwembad! Dat is echt heerlijk als je terugkomt van een dagje tempelen. In de avond zijn we wederom bij een Khmer-restaurant gaan eten. Vooral de laab (die we ook vaak in Laos op hebben) smaakt hier erg goed. Net zoals de Amok-curry. Sandra heeft de curry-poeder hiervoor gekocht en tijdens de kookles hebben we hem ook gemaakt dus dat zit wel goed.

Gisteren zijn we naar het Angkor National museum geweest en daarna naar het centrum voor de lunch en een Khmer-massage. Alle spieren werden losgemasseerd en na wat inkopen op de markt was het wederom tijd om te gaan eten. Bij een BBQ restaurant gegeten met wat vrijwilligers van de school. Wat hier onder BBQ wordt verstaan kan nog het beste vergeleken worden met bollewokken in Nederland. Je krijgt op je tafel zo’n wok met daaronder kooltjes om te kunnen bakken, braden en koken. Voor 4 dollar kan je vlees en groenten van het buffet halen (voor Cambodjanen is het maar drie dollar, heerlijk die positieve discrimatie. Vind ik echt geweldig) en zelf bereiden. Daarna nog een potje Kolonisten tot diep in de nacht.

Vandaag de laatste hele dag. Eerst gezwommen en daarna een kijkje genomen bij Jan zijn nieuwe huis. Verbazingwekkend wat ze hier in nauwelijks drie weken weten te doen. Nog een paar weken en het is helemaal klaar. Daarna bij een stuk land wezen kijken wat Jan gekocht heeft en waar ze wellicht de school buiten Siem Reap kunnen onder brengen. Dit is al op het platteland en de mensen zijn daar stukken armer. Dat zag je al tijdens dat feest. De kinderen van de school van het platteland aten echt alles op tot de laatste rijstkorrel. In het centrum afscheid genomen van de Zwitsers tijdens een heerlijke lunch en nu zitten we dus achter internet. Morgen vliegen we terug en vrijdag zal ik gaan proberen de foto’s op de site te gaan zetten. Het zit er dus bijna op. De reisplannen voor volgend jaar zijn al onder voorbehoud gemaakt. Het noorden van Vietnam met een uitstapje naar Siem Reap 😉

07 maart 2008

We zijn weer thuis vanuit Cambodja. Het afscheid bij de Lotus Lodge was erg leuk. Het gehele personeel kwam naar buiten om ons uit te zwaaien. Van Andre kregen we nog 2 Angkor bierglazen (als beloning voor al die jugs die we op hebben gedronken bij hem) en van Jan en Phary een schitterende foto van Ta Phrom als bedankje voor onze aanwezigheid op de bruiloft. Dat bedankgevoel was geheel wederzijds want we vonden het echt geweldig om alles mee te maken vanaf de eerste rij. De drie weken zijn voorbij gevlogen en het afscheid van het hotel was hartelijk en heb ik niet het idee dat we er voor het laatst geweest zijn.

Na een vlucht van Siem Reap naar Kuala Lumpur (met een tussenstop van een half uurtje op de luchthaven van Phnom Penh) begon het grote wachten op de luchthaven van Kuala Lumpur. De tijd werd gedood met een paar potjes kolonisten en uiteraard wat biertjes. Kosten de biertjes aan het strand van Sihanoukville nog 50 dollarcent per pul en een jug (die wij hier als een pitcher kennen) maximaal 3 dollar 75 in het strenge moslimland Maleisie moet je ongeveer 15 euro voor een pitcher afrekenen. De vlucht had uiteindelijk een half uur vertraging voordat wij aan de 12 uur en 40 minuten durende zit konden beginnen.

Op de heenweg hebben Kees en ik nog een aantal uren met de Nintendo DS tegen elkaar gevoetbald. Nu met een nachtvlucht vielen de oogjes al snel dicht. Vanochtend kwamen we om 6 uur aan in het koude Nederland.

Jeroen probeert thuis direct zijn opgedane kookervaring.

In een koud en guur Alkmaar zagen we Feyenoord winnen.

En bereikte Feyenoord de finale van het bekertoernooi.

De sjoelavond bij Gerard en Marjan was wederom een succes.

April 2008

Tijdens het scooterweekend in Antwerpen maakten we van de gelegenheid gebruik om een wedstrijd van Germinal bij te wonen.

En vanuit zo’n fijn Nederlands uitvak iets proberen op te vangen van de wedstrijd in Breda.

ook kochten we een nieuwe scooter. Een Lambretta LI.

In Tilburg kreeg ik nog een munt tegen mijn hoofd aangegooid.

Eind april won Feyenoord de bekerfinale van Roda JC. Eindelijk weer eens een feestje in De Kuip.

Mei 2008

In mei gingen we op de scooters naar het Franse Willems.

En de tweewekelijkse scootermeeting op zuid.

Sandra rijd voor het eerst op de Lambretta.

En we kochten een nieuwe Vespa. Een PX200 uit 1981.

Mijn opa had vroeger ook een Lambretta.

Juni 2008

In juni boekten we een reis naar Rajasthan, India.

Ons derde scooterweekend was een groot succes. Met zelfs bezoekers uit Cambodja.

Aan het einde van de maand hadden we nog een scooterweekendje in Bergeijk.

Juli 2008

En in juli een scooterweekend in Boom.

In juli boekten we ook tickets voor onze reis naar Cambodja en Vietnam later dat jaar.

En we gingen naar een scooterweekend in Yorkshire.

Scummy werd als kunstwerk vereeuwigd.

En Feyenoord bestond 100 jaar.

Augustus 2008

In augustus kwam er een bootje voor de deur bij Sandra en Marco te liggen.

We bezochten nog wat wedstrijden van Feyenoord en toen was het tijd om naar India te gaan.

24 augustus 2008

Namaste, oftwel hallo vanuit India. Jaisalmer om preces te zijn. Het heef even geduurd qua update want we hadden wat trammelant met de usb stick.

De allereerste indruk van India viel ons erg mee. Er wonen 1,2 miljard mensen op het subcontinent en we waren even bang dat een groot gedeelte daarvan bij het verlaten van het vliegveld op ons stonden te wachten voor klandizie. Dat viel dus reuze mee, wellicht ook omdat we om middernacht plaatselijke tijd aankwamen. Het is hier trouwens drie en een half uur later dan in Nederland.

De eerste dag in Delhi voornamelijk besteed aan sightseeing van het meerendeel islamitische bezienswaardigheden. De moskee Jama Masjid, het rode fort, de ruines van Qutub Minar. Met een nog intacte minaret en het mausoleum Humayun’s tomb. Laatsgenoemde is net als de Taj Mahal een ode aan een overleden geliefde. Deze tombe heeft een vrouw laten bouwen voor haar overleden man. Dit in tegenstelling tot de Taj Mahal.

Een andere bezienswaardigheid in Delhi is de India gate, de Indiase versie van de Arc de Triomphe, compleet met champs elysees. Althans dat vermoedden we want we hebben nu al 2 Arc de Triompe-achtige gebouwen bezocht in Azie (de andere was Patuxai in Vientiane, Laos) maar de real thing nog nooit. Terwijl die toch een stukje dictherbij is. De Bahai-tempel (nee, niet de Bahia-tempel. Onze centrale verdedieger is enorm populair in Azie maar ze hebben hem nog geen eigen tempel gegeven) heeft de vorm van een lotusbloem en is een vrijplaats voor alle religies. Leuk, maar je mocht er maar 5 minuten binnen zijn. Hoe kunnen we dan onze zonden overdenken?

Volgende stop was Mandawa. 7 uur over niet al te beste wegen. Maar aan ons trok een kleurrijk geheel voorbij (dit deel van India is trouwens groener dan we dachten). Vrouwen in mooie sari’s, karren voortgetrokken door ezels, ossen, kamelen en paarden. Heilige koeien op straat die voor niets of niemand uit de weg gaan. Zou ik ook niet doen, je bent tenslotte een heilige koe of niet? Rijk versierde TATA vrachtwagens die ook voor niemand opzij willen gaan en veel, heel veel gemotoriseerde tweewielers. In de steden is 90% van deze tweewielers een LML, Bajaj of Cheetak. Dat zijn de Indiase versies van de Vespa. Dan vergeten we nog de talloze tuk-tuk’s (waarvan we ook een soort off-road variant van ontdekt hebben) en de vele kuddes die op en naast de weg lopen. Ossen, geiten, schapen en kamelen. Dit alles gelardeerd met 7 uur lang Hindi-muziek op de radio waarin we in sommige nummers complete melodieen uit westerse hits herkennen.

In Mandawa zijn prachtig gedecoreerde handelaarshuizen (handelaars in Opium) oftewel Haveli’s te bezoeken. Sommige zijn nog prachtig hoewel ze al 250 jaar oud zijn. Ons hotel was ook een Haveli en hoewel gerestaureerd was slapen in zo’n schitterend huis een mooie ervaring. Daarna zijn we naar Bikaner gegaan met zijn schitterende fort midden in de stad, gebouwd voor de Maharaja’s. Net buiten Bikaner ligt een kamelen-boerderij. Hoewel kamelen, deze schepen van de woestijn hebben in India maar 1 bult. We zijn nog op de foto gegaan met mister Bikaner en dat was geen man met de kenmerken van een Bollywood-acteur maar uiteraard een…..kameel!

Het vegetarische eten bevalt goed en is erg lekker. We vermijden de komende weken vlees om geen Delhi belly te krijgen. De eerste Kingfisher biertjes smaakten goed. Al werden ze in 1 zaak heimelijk in theemokken geserveerd. Drinkende vrouwen in het openbaar worden nog niet overal geaccepteerd blijkbaar.

26 augustus 2008

Live vanaf de markt in Jodhpur. De weg hierheen was weer 6 uur lang hindi-hits door de boxen en een stoet pelgrims langs de kant van de weg waar de nijmeegse vierdaagse jaloers op zou zijn. Duizenden en duizenden mannen en vrouwen. Sommige blootsvoets, andere op slippertjes en nog wat luxe pelgrims op de fiets en op de motor. Waar zijn allemaal heen gaan is nog steeds een raadsel, ze doen echter ook cultureel want in Pokaran stonden we tussen honderden van hen in de rij om een fort te bekijken. Hun aandacht ging meer naar ons uit dus dat fort hebben we na een half uurtje voor gezien gehouden.

Na twee dagen in Jaisalmer zijn we nu dus in de blauwe stad aangekomen. De eerste middag konden we nog relaxed door Jaisalmer heen lopen. De winkeliers hadden hun omzet al gehaald want ze lieten ons met rust. Of het was gewoon te warm om toeristen aan te spreken. Na wat inkopen was het tijd voor een lhassi op een dakterras en een goede maaltijd en Kingfisher-biertje bij de ondergaande zon. U begrijpt dat het allemaal slechter kan.

In Bada Bargh, een paar kilometer buiten Jaisalmer, liggen de praalgraven van de Maharaja’s (in dit deel van Rajasthan Maharawels genoemd) De graven van de Maharawels voor de onafhankelijkheid van India in 1948 zijn stukker mooier als de graven erna. Voor de laatste Maharawels is het nogal een kale bedoeling met een urn, een foto en een muurtje daar om heen.

Het mooiste gebouw van Jaisalmer is echter de Jain-tempel in het ommuurde gedeelte van de stad. Jain is een geloof dat door 1% van de IndierTs wordt beleden. Dat is nog altijd een slordige 10 miljoen gelovigen. In de tempel staan allemaal fooien-potten van het formaat koffer met daarop “Don’t give tips to the holy men, put them in this box”. Vervolgens komt zo’n holy man een verhaal houden over de tempel, het geloof en de god die ze aanbidden. Daar staat uiteraard wat tegenover dus wij doen dat in de daarvoor bestemde box. Werden ze boos zeg! Want ze willen blijkbaar dat geld zelf hebben. Soms vraag je je hier wel eens af welke god hier het belangrijkst is. Die van de rupee?

Ach ja, wij hebben makkelijk praten met een dagelijks bestedingspatroon (eten, drinken, vervoer enz.enz.) waar de doorsnee IndierT weken, zo niet maanden voor moet werken.

Aan het einde van de middag zijn we naar de Khuhri woestijn gegaan voor een tochtje op een kameel. Geinige beesten want ze lopen met de benen aan 1 kant tegelijk. Dus eerst de rechter voor en achterpoot en daarna links. Door deze vorm van lopen begreep ik gelijk de bijnaam “schip van de woestijn” want je werd er bijna zeeziek van. Toen de zon onders was en wij genoeg kameel gereden hadden was het tijd voor eten en toen weer terug naar Jaisalmer. Het is trouwens een wonder dat sommige van die Maharawels nog kinderen konden krijgen, want toen Jeroen zijn kameel op een draf ging vroeg hij zich af waar de koninklijke tok was gebleven 😉

28 augustus 2008

“STD ISD PCO” Geen idee wat het betekend maar het staat ongeveer op iedere winkel langs de kant van de weg. Het zal wel iets met telefoneren te maken hebben, maar geen IndierT die het me kan vertellen. Mocht je het antwoord weten of gegoogle’d hebben dan graag het antwoord hieronder in de comments.

In Jodhpur hebben we het machtige Meherangarh fort bezocht. Het mooiste fort tot nu toe. Bovenop het fort heb je een geweldig uitzicht over de blauwe huizen van Jodphur. Als je ooit met de auto van Jodhur naar Udaipur reist is een stop in de plaats Ranakpur aan te raden. Alhoewel, plaats. Het dorp is een schitterende Jain-tempel groot. Schitterende ornamenten en alles is afgemeten aan het getal 72. Dat is de leeftijd dat de stichter van dit geloof is overleden. Zo zijn er 1440 pilaren (20 x 72) en nog veel meer zaken met de factor 72 erin. De rest van de weg naar Udaipur gaat door een schitterend groen landschap met veel bergen en met veel apen langs de kant van de weg.

Udaipur schijnt de meest romantische stad van India te zijn. Gelegen aan een meer ziet het er inderdaad mooi uit. Vandaag zijn we in de Jagdish tempel geweest en daarna het koninklijk paleis bezocht. Net hebben we weer gelunched voor het astronomische bedrag van 3 euro. We eten nu meer aardappels dan thuis. De diverse curry’s met Aloo (aardappel) en Paneer (een zachte kaas) smaken opperbest. We missen het vlees nog niet.

Sommige restaurants hebben uithangborden met daarop de aankondiging dat ze iedere avond Octopussy uitzenden. De James Bond film is hier gedeeltelijk opgenomen en de uitzending start iedere avond om 19:00 uur precies. Ik hoop dat de bediening gevarengeld krijgt want iedere avond dezelfde film dat trekt toch geen mens?

In ons hotel hebben we nu de Indiase versie van CNN. En dus zagen we vanochtend op het nieuws dat India gewonnen heeft met cricket van sri Lanka en dat er elders in het land overstromingen zijn en wat onlusten in provincies hier ver vandaan. In een land dat bijna zo groot is als een heel continent is dat ook niet zo vreemd. Hindoes, Moslims, Sikhs wonen hier allemaal door elkaar heen en soms gaat dat goed en soms dus ook niet. Wij vinden de IndierTs nog steeds vriendelijk. Minder opdringerig als we hadden verwacht in ieder geval. Soms kan je ook beter minder vooringenomen naar een bepaald land gaan.

Sandra en ik gaan zo meteen nog even een romantisch tochtje over Lake Pichola maken langs het paleis in het meer.

31 augustus 2008

Het plaatsen van een nieuw stukje duurder langer dan gepland. Gisteren knalde het xDSL modem eruit in het hotel. Zelfs met mijn jarenlange ervaring als fieldengineer bij KPN kreeg het ding niet meer online.

Kees, bedankt voor je sms. Mijn telefoon stond uit dus je hebt ons niet wakker gemaakt. Maar het is leuk wakker worden zo 😉 Feyenoord speelt over een paar uur haar eerste competitiewedstrijd. Wij zijn er net als vorige week in 020 niet bij. Ook al hadden we in Nederland geweest had ik deze verplichte buscombi overgeslagen. Ik heb geen zin om 5 uur in een bus te zitten voor een wedstrijd zonder enige risico.

Indiase winkeliers zijn allemaal boeven. Boeven op een grappige manier zo af en toe. Toen we de mooie Jagdish tempel bezochten in Udaipur liep er een welbespraakte jongen met ons mee de trappen van de tempel op. Hij wilde zoals veel IndierTs hier weten waar we vandaan kwamen. Na het antwoord vertelde hij dat hij binnenkort met zijn kunstschool naar Nederland zou gaan. Hij noemde wat musea in Nederland op en wij dachten er het onze van. In de tempel legde een kerel van alles en nog wat uit. Dat was erg onderhoudend en ik zocht al weer naar roepies in mijn zak als kleine fooi. Deze meneer vertelde dat hij volgende week ook naar Nederland zou gaan. Dat geloof je toch niet 😉

Hij had wel van alles uit zijn hoofd geleerd over Nederland want de expositie van zijn kunstschool zou hem voeren langs illustere gallerieen in Nederland zoals de Euromast, Zuidplein en de Bijenkorf in Leiden. Het kwam er natuurlijk op neer of we in zijn winkel wilden komen kijken. Wij zijn de lulligste niet en het moet gezegd worden dat ze echt mooie miniatuur-schilderijen hadden (geschilderd met een kwast met 1 eekhoornhaar). Dus hebben we voor anderhalve euro nog een mooi schilderij bij hem gekocht. Alleen al vanwege het feit dat iemand in Udaipur over Zuidplein en de Euromast tegen je begint te praten.

Toen de koop gesloten was liet ie ons nog wat foto’s zien van een van zijn vorige bezoeken in Nederland. Er stond inderdaad een IndierT op de foto en de foto’s waren gemaakt in Nederland maar daar was alles wel mee gezegd. We wilden nog de proef op de som nemen door ons te gaan verkleden en hem opnieuw tegen het lijf te lopen. Dan ons voordoen als DuitserTs en kijken waar hij dan over zou beginnen? Munchen, de reeperbahn in Hamburg en de mediamarkt?

Een Iers koppel die we al vaker gezien hadden kwamen we later tegen en tegen hun was uiteraard hetzelfde verhaal gehouden. Dus die Ierse jongen had hem van alles en nog wat uitgelegd over Ierland en waar hij dan volgende week naar toe moest gaan als hij de kans kreeg buiten de exposities om. Toen ik hem ons verhaal vertelde was de Ier enorm beteuterd. Hij had het dus echt geloofd.

Volgende stop was Pushkar en dat is niet echt mijn stad (en die van Sandra ook niet). Veel duiven op 1 plek. Hippie-toeristen en het openlijk gebruik van softdrugs deden me iets teveel denken aan een andere niet zo’n favoriete stad van mij. Ik zal het hieronder uitleggen.

In Pushkar staat alles in het teken van Brahma de schepper. Deze belangrijkste hindoe-god heeft ooit een blad van een lotusbloem laten vallen in de woestijn en dit heeft een meer gevormd. Daardoor is Pushkar een heilige stad. Brahma verbiedt het eten van eieren en het drinken van alcohol. Het gebruik van cannabis (of rokend, of in de Bhang-Lhassi) is wel toegestaan en dat trekt een bepaald publiek. Je ziet er dus falafel-eettentjes en pizzeria’s inclusief hordes europese hippies. De duiven zijn ook nog eens heilig dus het is een behoorlijk vieze stad. Nee, Pushkar is het niet voor ons.

We zijn nu in Udaipur. Behalve mooie paleizen en forten heb je ook een scootermarkt kwamen wij gisteren achter. De LML en Bajaj’s (de nep-Vespa’s) hebben hier geweldige hoezen om hun reservewiel. Met reclame voor pickles in het Hindi of gewoon geweldige Indiase plaatjes. Die moesten wij ook hebben. Tevens hebben ze enorm foute rubberen flappen voor de zijbulten van je scooter. Dus na wat gevraag her en der was een tuk-tuk chauffeur zo vriendelijk om ons te helpen met zoeken naar de markt en op de markt. Voor 50 roepies (minder dan een euro) inclusief zoeken, bemiddelen en wachten. De hoezen verkopen ze echter niet, die krijgen ze dus als we een mooie zien moeten we de eigenaar wat geld bieden en kijken of hij afstand van zijn hoes wil doen. Dat moet wel lukken. De rubberen flappen hebben we wel. 35 roepies per stuk….

Op de weg naar Udaipur zagen we veel eenzijdige ongelukken met vrachtwagens. Door de slaap overmand waren deze truckers van de weg afgeraakt. Aan tachograaf, verplichte rustpauze en vangrail doen ze hier niet. Een mensenleven is denk ik goedkoper. Morgen gaan we naar Agra, de plaats van de Taj Mahal. Maar die zullen we waarschijnlijk pas dinsdag bezoeken. Het is toch al gauw weer zo’n 6 uur rijden hiervandaan.

September 2008

4 september 2008

We zijn weer thuis en online. De eerste was zit erin, Scummy is zo te zien blij met ons maar die is de afgelopen weken flink vertroeteld door Sandra’s moeder. De foto’s zijn van de camera en ik zal de komende dagen tijd moeten maken om een mooie fotoreportage online te zetten zoals u van ons gewend bent.

Na Jaipur zijn we naar Agra gegaan. De stad die bekend is vanwege de Taj Mahal. Behalve de monumenten (Taj Mahal, Agra fort en Sikandra) is er voor de rest niet zo heel veel te beleven. De wijk Taj Ganj zou vol moeten zitten met ‘laid-back’ cafeetjes volgens de Rough Guide. Wij hadden wel trek in een biertje na de reis van Jaipur naar Agra dus een tuk-tuk naar de backpackers wijk was de volgende stap. De tent waar wij in belanden (en wat er nog het meest als een cafeetje uitzag) had de uitstraling van onze garage. Sterker nog, hij leek op onze garage. Alleen dan voor de verbouwing. Bier mocht de Nepalese eigenaar niet legaal schenken, dus de fles werd in een krant onder onze tafel verstopt. Leuk voor 1 biertje maar langer dus niet.

Op de weg van Jaipur naar Agra ligt Fatehpur Sikri. Een verlaten stad met eens een fort zo machtig als het rode fort in Delhi en Agra fort. Bij de moskee naast de ruines wemelde het van de zelfbenoemde gidsen. Die wilden je geheel vrijblijvend alles over de moskee vertellen. Ze wilden er geen geld voor zeiden ze meteen. Het was alleen om hun Engels te oefenen.

Nu loop ik sowieso liever ergens alleen doorheen, in dit geval had ik er al helemaal geen zin in. Als ze vantevoren vertellen dat ze ergens geen geld voor willen hebben kan je maar beter wantrouwig zijn. En inderdaad, toen we de moskee verlieten zagen we andere toeristen in hevige discussies verwikkeld over het te betalen bedrag. “You lied to me” hoorde we een toerist tegen zijn vrijblijvende gids zeggen. Ook hier staat de rupee in hoger aanzien dan hun god.

In Agra zijn we op dinsdag om 5:30 opgestaan om de Taj Mahal bij zonsopgang te zien. Het was er gelukkig niet echt druk dus we hebben wat mooie foto’s kunnen maken. Alleen nu is Sandra’s hoop op een huwelijksaanzoek echt vervlogen. Als Jeroen het zelfs niet bij een gebouw wat bekend staat als een symbool van de liefde (Sjah Jahan liet dit mausoleum maken voor zijn tweede vrouw nadat ze was overleden na de geboorte van haar 14e kind) dan doet hij het waarschijnlijk nooit meer.

In de middag zijn we naar Agra fort geweest. Het fort is zelf maar voor 25% te bezoeken. De rest wordt nog steeds door het Indiase leger gebruikt. Die 25% was nog groot genoeg. In de bloedhitte zijn we flessen water leegdrinkend door de gebouwen gelopen die nog te bezichten zijn. Inclusief de gevangenis waaruit Sjah Jahan de Taj Mahal kon zien nadat hij door zijn eigen zoon gevangen was gezet.

In Delhi zijn we nog naar de wijk Karol Bagh geweest voor scooteronderdelen. De reservewielhoes hebben we ook nog gescoord in de wijk bij ons hotel. Voor 40 rupees weet je alles 😉

Nu zijn we dus weer thuis. Het was een mooie trip door Rajasthan. Over drie en een halve maand vertrekken we alweer richting Cambodja en Vietnam. Of we snel weer naar India zullen gaan daar moeten we nog even over nadenken. Wat we gezien hebben was schitterend. Het merendeel van de mensen is echt vriendelijk maar het gebedel om rupees door jan en alleman (zeker in de grote steden) dat wordt je op een gegeven moment echt zat. Ze denken volgens mij dat iedereen die wit is een wandelend pin-apparaat is. Dat hebben we in Zuid-Oost Azie nog niet zo meegemaakt. Ook de mannen maatschappij maakt het soms voor vrouwelijke reizigers onaangenaam. Vrouwen worden wel aangestaard maar niet aangesproken. Alles loopt via de man. Een keer bestelde Jeroen eten en kreeg Sandra precies hetzelfde voorgeschoteld.

Direct na terugkeer hadden we in Heerjansdam weer een scooterweekend.

Feyenoord speelde met 2-2 gelijk tegen onze aartsrivaal.

Oktober 2008

Oktober werd gedomineerd door het verdriet dat wij hadden van het moeten laten inslapen van Scummy. Ze was te ziek geworden.

Ties kwam nog logeren en de wijn van onze eigen druiven werd gebrouwen.

November 2008

In november kochten we een nieuwe scooter.

Jeroen regelde de visa voor Vietnam.

De wijn werd overgeheveld en we kwam met Feyenoord in het univé stadion.

Eind november waren we bij een wedstrijd van Schalke.

December 2008

Slecht weer op de terugweg vanuit De Kuip.

Voetballen met de jongens.

En de wijn werd nog een keer overgeheveld.

En uiteindelijk gebotteld.

Nog een keer naar De Kuip voordat we naar Cambodja gingen.

31 december 2008

Hier het eerste bericht vanuit Cambodja. Na een vlucht van 9 en een half uur met KLM naar Bangkok (ik had me wel iets meer voorgesteld van de KLM, het leek wel een Rotterdamse stadsbus qua comfort) en een korte vlucht van een uurtje kwamen we maandag rond half vijf plaatselijke tijd aan in Cambodja waar we werden opgewacht door Jan, Phary en Menno.

De eerste koude biertjes werden genuttigd en daarna was het op naar het huis van Jan en Phary. Leuk om te zien nu het huis af is. Er is veel veranderd sinds de vorige keer toen ze nog maar net begonnen waren met bouwen. Na het inchecken in de Lotus Lodge wat wel heel vertrouwd overkwam zijn we het centrum ingegaan voor het avondeten. De Khmer-kitchen smaakte prima en ook de Angkor en Anchor biertjes gingen erin als koek. In de bar daarna hebben we mijn collega Jacqueline ook nog even gesproken. Die was ook in Siem Reap. Niet al te laat ging het licht bij de meesten van ons uit en maakten we ons op voor het slapen in een echt bed. Wat wel lekker was na een nacht in een krappe vliegtuigstoel.

Op dinsdag zijn we naar West-Baray gegaan. Een groot kunstmatig meer uit de tijd van Angkor Wat. Voor een paar dollar huur je je eigen plekje met hangmatten en komt er zoals overal in Azie een keur aan eten voorbij lopen. De dag werd dus relaxend doorgebracht wat erg lekker was. Het avondeten was in een restaurant waar we in maart ook al geweest waren. Voor ongeveer 4 en een halve dollar per persoon staat je tafel vol eten en krijg je een eigen biertap.

Na een afzakkertje in de bar bij het zwembad van ons hotel maakten we een erg lange nacht. We werden pas om 11:30 wakker!! Gelukkig hadden we niet veel gepland staan. Een lunch en daarna een lekkere Khmer-massage en het grootste gedeelte van de dag is al voorbij. Vervelend nietwaar 😉 Wij hoeven in ieder geval niet voor te slapen. Vanavond gaan we na het eten naar Barstreet om daar oud en nieuw te vieren. Als het bij jullie 6 uur in de middag is toasten wij al op het nieuwe jaar.

Jouw reactie hier!