Onvermijdelijk

Op 1 oktober 1995 was ik in het Philips-stadion getuige van de laatste wedstrijd van De Kromme als hoofdtrainer van Feyenoord. Er werd ontluisterend met 3-0 verloren tegen een mede-titelkandidaat en na deze wedstrijd bedroeg de achterstand op de koploper tien punten (parallel met dit seizoen nummer 1). Tot zover de overeenkomsten met het huidige seizoen want in de zomerstop van 1995 versterkte Feyenoord zich namelijk wél. Ronald Koeman kwam van Barcelona over en Feyenoord kocht de topscorer van Belgische competitie (Aurelio Vidmar). Verder werden met Tomek Iwan en Clemence Zwijnenberg spelers gehaald die uitblonken bij de subtoppers van dat moment.

Voorzitter Van den Herik schuwde de harde maatregel niet en stuurde Van Hanegem, die twee keer de beker won en eenmaal kampioen werd met Feyenoord (parallel met huidig seizoen nummer 2) weg. Er moest wat gebeuren om niet verder af te glijden (wat overigens wel gebeurde want aan de periode Arie Haan heeft niemand warme herinneringen). Iedereen in Rotterdam en omgeving is Gio eeuwig dankbaar voor 14 mei 2017. Maar zelfs de meest optimistische Feyenoorder kan niet ontkennen dat we hier met een rampseizoen in wording te maken hebben.

Thuis werd deze jaargang tweemaal ternauwernood gewonnen (voornamelijk door de klasse van oude vos Van Persie), maar in de uitwedstrijden slaat Feyenoord helemaal een modderfiguur. Slechts een van de vijf uitwedstrijden werd gewonnen en ook die wedstrijd was symptomatisch voor dit seizoen (een veilige 0-4 werd nog bijna weggegeven). Dit gaat, als we zo doorgaan, een seizoen worden met benauwde thuiszeges en tweewekelijkse zeperds op vreemde bodem.

De oplossing? De spelersgroep is niet zo slecht als iedereen stelt (geen kampioensmateriaal maar goed genoeg om zeges in Doetinchem, Trencin, Alkmaar en Tilburg over de streep te moeten trekken) dus er moet wat gebeuren in de technische staf. Hoe pijnlijk het ook is om een kind van de club weg te sturen is een voortijdig afscheid van Gio onvermijdelijk. Helaas maar waar.

Uitwaaien op zondag

Tsja, als je toch aan het trainen ben voor een klassieke afstand waarom dan niet de langste duurloop volbrengen op een manier die we tijdens onze rondjes rondom Lansingerland al een paar keer besproken hadden. Dat plan was om hardlopend naar Scheveningen te lopen en dan met de metro weer terug naar Berkel.

Deze zondag kwam perfect uit. De klok werd namelijk een uur terug gezet en zodoende was een starttijd van acht uur ook niet heel abnormaal. Uiteindelijk werden het 38 kilometers door een koud maar mooi landschap in Berkel en omgeving. De trapgevels in Delft en de drukte naar het strand van Scheveningen.

Het was vroeg.

Koeien en op de achtergrond Rotterdam.

Tussenstop in Delft.

Scheveningen.

De totale afstand en gemiddeld tempo. Dat is natuurlijk wel een vertekend beeld want door diverse fotomomenten, stoplichten en een incidentele plaspauze komt je hartslag weer in een normale zone terecht. Maar desalniettemin hebben we aardig doorgelopen.

Rutte was er niet. Tijd voor lunch én de metro terug naar Berkel. Het was een mooi rondje.

Programmeren

Dat was best leuk. Uiteraard was het Sandra haar oog die erop viel. Maar Bastiaan (en Yaro en Linn) vonden het erg tof om te doen. Een dagje leren programmeren bij Coolblue.

Filmpje van deze dag staat hier.

Feyenoord vs PEC Zwolle

Om de hoek bij De Kuip heb je de Feijenoordkade. Ik vraag me af hoe vaak dit bordje gejat is.

Eens kijken of we thuis ongeslagen blijven.

Op je muil.

PEC in de verdrukking.

De corner waar de 2-0 uit zou vallen.

Jippie!

SinterClasie strooide weer met passjes.

Strafschop!

O nee, toch niet.

Gewonnen. En die gasten moeten helemaal terug naar de Far East. Met hun kamelen over de zijderoute vermoed.

 

 

Rondje Rotterdam (en een dag later de Groenzoom)

Kilometers maken, zo luidt het devies. Zaterdag bracht ik Bastiaan weg in de stad voor een workshop bij Coolblue. Daarvandaan liep ik de eerste kilometers het marathonparcours maar boog af richting de Maastunnel om vervolgens via de Veerhaven, Boompjes en Maasboulevard bij Kralingen uit te komen. Vanaf daar een lange rechte weg richting Berkel. 25 kilometer schoon aan de haak.

Pitstop bij de Maastunnel.

En via de stad weer terug naar huis.

Een dag later een herstelrondje van 15 kilometers met de ladies.

Fortnite

“En, spelen er eigenlijk ook meisjes in je klas Fortnite?”

Zoals altijd loopt Bastiaan iets achter me op weg naar school. Zijn handen zijn gestoken in de zakken van zijn korte broek en hij heeft net honderduit over skins en geweren uit Fortnite verteld.

“Ja. Eentje. Daar heb ik laatst tegen gespeeld. Maar omdat ze het nog niet zo goed kon vroeg ze of ik niet al teveel mijn best wilde doen. En toen heb ik op de iPad alle knoppen maar omgedraaid zodat het moeilijker voor mij werd. Als ik dacht te springen dook ik, en andersom.”

We grinniken allebei om deze actie en ik vertel hem dat het goed bedacht én heel aardig van hem was. Even lijkt het erop dat hij de uitkomst van het spelletje wil verzwijgen. Zou hij door zijn hoffelijkheid verloren hebben? Dan doet hij dat nooit meer.

Maar vlak voor het zebrapad klinkt het een halve meter achter me:

“Maar ja, toen won ik alsnog.”

Gelukkig maar 😉

Bergse Plasloop, niet het slimste idee ooit.

Is het verstandig om na twee korte nachten slaap en een flink aantal lekkere pints in twee dagen tijd hard te gaan lopen? Bier zit vol koolhydraten en dat zijn weer suikers. Maar vooral het gebrek aan goede slaap nekte me in het tweede deel van de Bergse Plasloop.

De eerste zes a zeven kilometer liep ik op met De Witte Keniaan in een tempo dat mijn PR op de 15 kilometer wel eens zou kunnen benaderen (gemiddeld 4:30/km) maar dat was gewoon teveel van het goede. Ik liet haar gaan en liep mijn eigen race maar moest al snel even een kleine sanitaire stop maken. En dat was het begin van het einde. Het was warm, ik had dorst en heb zelfs twee keer even gewandeld om fatsoenlijk te kunnen drinken. Uiteindelijk kwam ik, nadat ik wat bekenden die meededen aan de tien kilometer-wedstrijd had ingehaald, toch nog in een redelijk fatsoenlijke tijd binnengekomen. De foto is, zoals te verwachten viel, in scene gezet. Al moest ik na afloop wel even in het koele gras zitten om bij te komen.

De oplettende kijkerT ziet een startnummer van de tien kilometer. Nee, ik had met niet vergist maar om laten schrijven. Stom natuurlijk, tien kilometer was ver zat 😉

Scunthorpe United vs Peterborough United. De wederopstanding van een duif.

Soms heb je een duif nodig om de vergankelijkheid van het leven te aanschouwen. De vorige keer in Scunthorpe reed de bus bijna twee gasten aan die in hogere sferen verkeerden. Dit keer vloog er een duif tegen een verkeersbord, viel op de stoep neer en vertoonde wat laatste stuiptrekkingen. Terwijl het beestje zijn leven aan zich voorbij zag trekken vond ik het wat sneu om er een foto van te maken. En daardoor zullen jullie het met de overlevering moeten doen. Een verhaal wat met de loop der jaar steeds epischer zal worden.

De duif leek ons nogal dood en plots was daar een wonderbaarlijke wederopstanding (‘i am the ressurection’ zongen The Stone Roses immers al) van de vliegende rat. Als dit geen voorteken was. Onder luid gejuich vloog hij weg, ons in verbijstering achter latend.

Maar zo begon het natuurlijk niet, de Peenvogel-jubileumtrip. Hoe het allemaal begon heeft u vaak genoeg op deze website kunnen lezen. Maar hoe we uiteindelijk van 10 man richting York naar 48 man richting Scunthorpe gekomen zijn is een verhaal doordrenkt met Balti-pie’s, quizzen, vette ontbijtjes en incidenteel een biertje. Na maanden van voorbereiding was het op vrijdagavond dan eindelijk zover. 48 man, twaalf hutten en een touringcar aan de andere kant van de Noordzee. Het had wat voeten in aarde.

Scunthorpe (Eng.).  13 oktober 2018. Scunthorpe United – Peterborough United 0-2. Sky Bet Football League One.

The pride of Hull bracht ons op vrijdagavond richting Engeland. Voor de vijftiende keer namen we bezit van ‘onze hoek’ in The Irish bar aan boord. En om het ijs te breken (al kende bijna iedereen elkaar wel) had ik de ‘best of quiz’ in elkaar geflanst. Een quiz die je hier kunt spelen

Opperste concentratie.

Na al dat gezweet op de quiz moest er vocht bijgevuld worden. En kreeg ik gelukkig hulp bij het nakijken van de quiz. De top vier lag dicht bij elkaar maar de winst kwam door de vraag over welke clubs er HAM in hun naam hebben staan. Een echte hamvraag dus (badum-tss).

De winnaars!

En toen was het tijd voor de dansvloer. Uiteraard met alle meezinghits die wij verwacht hadden. Van Sweet Caroline tot 500 miles.

Met een prinsesje op gitaar.

Fissa!

Dat wel natuurlijk.

Hull in the morning.

Onze bus.

Ontbijtje.

Foto van een kerk is een moetje.

Hoeveel woordgrappen passen er op 1 bord?

De plaatselijke markt.

Wel heul veul pie’s. Geen een met duif overigens.

Hier kom je niet levend vandaan.

Dit shirt was in de aanbieding.

En toen gingen we van beergarden naar beergarden.

Hij heeft weer het hoogste woord hoor.

Zou zo een schilderij kunnen zijn. ‘An afternoon in England’

Volgende stop was The Farmhouse naast het stadion.

Een soort van groepsfoto. Schitterende mensen die het toch iedere keer weer aandurven met mij op pad te gaan.

Het affiche van vandaag.

Hoeveel kaartjes zei u?

O, maar 50 stuks. Chris en Chris waren er ook. En uiteindelijk kwamen er zelfs 51 kaartjes op mijn naam. Stellwagen, met wie ik een paar Europese uitwedstrijden van Feyenoord meemaakte zag zijn wedstrijd in Sunderland geannuleerd worden en liep ineens voorbij. Toeval is een duif.

Het voetbal was erg matig. 

Ongeveer 4500 man aanwezig.

Nog een Nederlander in het stadion. Alleen wel op het veld. Ojo.

Wel een staantribune in het stadion.

Even met een knaagdier op de foto.

Wie is wie?

Wij hadden debutante Monique bereid gevonden om mee te doen met de halftime games.

De eerste uitdaging was een corner binnenschieten. Maar dat moest ze wel met haar rechterbeen doen terwijl ze links is. Het was een meer dan betere poging dan die gozert van Peterborough want dat was een badge-kisser die voor geen meter kon voetballen.

Latje trap ging echt nét over helaas.

Pole-to-the-goal, de vorige keer was het vreselijk lachen met Menno die een soort van pinguin nadeed na al die rondjes.

Maar Monique schoot de bal onberispelijk binnen.

Tweede helft werd het niet veel beter. Peterborough speelde stug en Scunthorpe kon geen vuist maken.

   

Chapman? Green is the new black.

Helaas 0-2.

Zij gaan winnen.

En hij treurt.

Nog 1 pint in The Farmhouse, in mijn nieuw gekregen polo. En dan weer naar de boot.

Waar de rest gestaag verder ging. Het licht bij de Peenvogel ging langzaam uit.

Weer fissa aan boord. 

Nederland!

Het was weer geweldig. Wat een mooi stel vrienden heb ik toch. 

En Sandra en ik kregen heel veel leuke cadeaus voor het organiseren van de tripjes. Uiteraard veel deodorant (lang verhaal, iedereen kent het inmiddels wel). Peen(vogel)-sokken, een elpee, een Vespabord, de eerder genoemde polo en een marsepeinen Peenvogel. Maar het allermooiste is het gezamenlijke cadeau, een foto-album vol bedankjes en herinneringen. Dank jullie wel!