Scunthorpe United vs Peterborough United. De wederopstanding van een duif.

Soms heb je een duif nodig om de vergankelijkheid van het leven te aanschouwen. De vorige keer in Scunthorpe reed de bus bijna twee gasten aan die in hogere sferen verkeerden. Dit keer vloog er een duif tegen een verkeersbord, viel op de stoep neer en vertoonde wat laatste stuiptrekkingen. Terwijl het beestje zijn leven aan zich voorbij zag trekken vond ik het wat sneu om er een foto van te maken. En daardoor zullen jullie het met de overlevering moeten doen. Een verhaal wat met de loop der jaar steeds epischer zal worden.

De duif leek ons nogal dood en plots was daar een wonderbaarlijke wederopstanding (‘i am the ressurection’ zongen The Stone Roses immers al) van de vliegende rat. Als dit geen voorteken was. Onder luid gejuich vloog hij weg, ons in verbijstering achter latend.

Maar zo begon het natuurlijk niet, de Peenvogel-jubileumtrip. Hoe het allemaal begon heeft u vaak genoeg op deze website kunnen lezen. Maar hoe we uiteindelijk van 10 man richting York naar 48 man richting Scunthorpe gekomen zijn is een verhaal doordrenkt met Balti-pie’s, quizzen, vette ontbijtjes en incidenteel een biertje. Na maanden van voorbereiding was het op vrijdagavond dan eindelijk zover. 48 man, twaalf hutten en een touringcar aan de andere kant van de Noordzee. Het had wat voeten in aarde.

Scunthorpe (Eng.).  13 oktober 2018. Scunthorpe United – Peterborough United 0-2. Sky Bet Football League One.

The pride of Hull bracht ons op vrijdagavond richting Engeland. Voor de vijftiende keer namen we bezit van ‘onze hoek’ in The Irish bar aan boord. En om het ijs te breken (al kende bijna iedereen elkaar wel) had ik de ‘best of quiz’ in elkaar geflanst. Een quiz die je hier kunt spelen

Opperste concentratie.

Na al dat gezweet op de quiz moest er vocht bijgevuld worden. En kreeg ik gelukkig hulp bij het nakijken van de quiz. De top vier lag dicht bij elkaar maar de winst kwam door de vraag over welke clubs er HAM in hun naam hebben staan. Een echte hamvraag dus (badum-tss).

De winnaars!

En toen was het tijd voor de dansvloer. Uiteraard met alle meezinghits die wij verwacht hadden. Van Sweet Caroline tot 500 miles.

Met een prinsesje op gitaar.

Fissa!

Dat wel natuurlijk.

Hull in the morning.

Onze bus.

Ontbijtje.

Foto van een kerk is een moetje.

Hoeveel woordgrappen passen er op 1 bord?

De plaatselijke markt.

Wel heul veul pie’s. Geen een met duif overigens.

Hier kom je niet levend vandaan.

Dit shirt was in de aanbieding.

En toen gingen we van beergarden naar beergarden.

Hij heeft weer het hoogste woord hoor.

Zou zo een schilderij kunnen zijn. ‘An afternoon in England’

Volgende stop was The Farmhouse naast het stadion.

Een soort van groepsfoto. Schitterende mensen die het toch iedere keer weer aandurven met mij op pad te gaan.

Het affiche van vandaag.

Hoeveel kaartjes zei u?

O, maar 50 stuks. Chris en Chris waren er ook. En uiteindelijk kwamen er zelfs 51 kaartjes op mijn naam. Stellwagen, met wie ik een paar Europese uitwedstrijden van Feyenoord meemaakte zag zijn wedstrijd in Sunderland geannuleerd worden en liep ineens voorbij. Toeval is een duif.

Het voetbal was erg matig. 

Ongeveer 4500 man aanwezig.

Nog een Nederlander in het stadion. Alleen wel op het veld. Ojo.

Wel een staantribune in het stadion.

Even met een knaagdier op de foto.

Wie is wie?

Wij hadden debutante Monique bereid gevonden om mee te doen met de halftime games.

De eerste uitdaging was een corner binnenschieten. Maar dat moest ze wel met haar rechterbeen doen terwijl ze links is. Het was een meer dan betere poging dan die gozert van Peterborough want dat was een badge-kisser die voor geen meter kon voetballen.

Latje trap ging echt nét over helaas.

Pole-to-the-goal, de vorige keer was het vreselijk lachen met Menno die een soort van pinguin nadeed na al die rondjes.

Maar Monique schoot de bal onberispelijk binnen.

Tweede helft werd het niet veel beter. Peterborough speelde stug en Scunthorpe kon geen vuist maken.

   

Chapman? Green is the new black.

Helaas 0-2.

Zij gaan winnen.

En hij treurt.

Nog 1 pint in The Farmhouse, in mijn nieuw gekregen polo. En dan weer naar de boot.

Waar de rest gestaag verder ging. Het licht bij de Peenvogel ging langzaam uit.

Weer fissa aan boord. 

Nederland!

Het was weer geweldig. Wat een mooi stel vrienden heb ik toch. 

En Sandra en ik kregen heel veel leuke cadeaus voor het organiseren van de tripjes. Uiteraard veel deodorant (lang verhaal, iedereen kent het inmiddels wel). Peen(vogel)-sokken, een elpee, een Vespabord, de eerder genoemde polo en een marsepeinen Peenvogel. Maar het allermooiste is het gezamenlijke cadeau, een foto-album vol bedankjes en herinneringen. Dank jullie wel!

Ambities, ambities.

Tsja, voor wat eigenlijk? Daar komen jullie nog wel een keer achter. Feit is dat het kilometeraantal per week langzaam maar zeker opgevoerd wordt. En dat levert, behalve wat kleine pijntjes die nooit helemaal weg zijn, ook mooie plaatjes op tijdens het hardlopen. 

De Rotte op zondagochtend.

De Groenzoom met op de achtergrond de skyline van Rotterdam. 

De Groenzoom. Schitterend stuk om hard te lopen.

Vaatwasser

Op feestjes is het de kunst op het juiste moment te vertrekken. Als je te lang blijft plakken heb je kans dat de gastvrouw en gastheer je aanwezigheid zat zijn en alvast beginnen met het inruimen van de vaatwasser. Een niet te missen teken dat ze eigenlijk naar bed willen. Ga je te vroeg weg, voordat het échte feest losbarst, dan heb je kans dat dit wel eens de laatste keer kan zijn dat ze je uitnodigen. Op party-poopers zit niemand te wachten.

Bij voetbaltrainers werkt het net zo, al zou ik het huidige seizoen van Feyenoord nou niet direct als een feestje willen omschrijven. Blijf je te lang zitten, zoals Arsène Wenger een jaar of honderd bij Arsenal deed, dan draait de positieve wind een keer om. Dan kun je nog zoveel prijzen gewonnen hebben, het krediet raakt een keer op. Stap je op na één succesvol seizoen dan ben je een geldwolf.

Op 14 mei 2017 waren het niet alleen de fans op de tribune die met tranen in hun ogen stonden. Kijk het interview met Gio maar eens na op YouTube en kleine kans dat je het zelf droog houdt. Hier stond geen trainer op het veld maar een supporter, een kind van de club. Het standbeeld was al bijna af.

Maar ik betrap me erop dat ik me nu begin te voelen als de gastheer die de vaatwasser in wil gaan ruimen. Het voetbal is niet om aan te zien, het wisselbeleid ronduit matig. En zelfs de meest optimistische Feyenoorder ziet een derde plaats als maximaal haalbaar (zelf moet ik dat nog maar eens zien).

Ik hoop voor ons, maar ook voor Gio, dat er in de winterstop een mooie club aan hem begint te trekken. Zijn oude club uit Glasgow, die ook niet al te florissant aan de competitie begonnen zijn, misschien. Want hoe matig we nu ook presteren, Gio verdient een uittocht via de voordeur. De vaatwasser moet nog maar heel even wachten.

Holland Series, wedstrijd 5

Bastiaan was met zijn team naar de vijfde wedstrijd van de Holland Series. Rotterdam vs Amsterdam maar met iets minder spanning dan de voetbalversie van deze confrontatie. Het was leuk om te zien maar eigenlijk wel merkwaardig dat er zo weinig publiek was bij een wedstrijd in de kampioensrace. Neptunus won overtuigend met 4-1 en kwam zodoende op een 3-2 voorsprong in de ‘best of seven’. Een best of seven die ze een dag later wonnen en voor de negentiende keer kon een Rotterdams team zich kampioen noemen. Zij wel.

Sportpanorama

De Feyenoord-supporter in mij werd gevormd in de tweede helft van de roerige jaren ’80. Een tijdperk waar het in De Kuip rook naar pis, sigaren en weed. Ook een tijdperk waar op televisie duidelijk zichtbaar was dat de stoeltjes in het stadion ‘fifty shades of brown’ waren. Een gevolg van ‘the English disease’ genaamd vandalisme. Dat wil zeggen; als de samenvatting ál op televisie kwam.  

Het valt nu nauwelijks voor te stellen maar destijds kwam het nogal eens voor dat je voor de samenvatting moest wachten op de uitzending van AVRO’s sportpanorama op maandagavond. Een programma dat gepresenteerd werd door Ruud ter Weijden en waar Frank Kramer en de onvermijdelijke Sierd de Vos commentaar gaven bij de wedstrijdbeelden. Daarna was het de beurt aan Joan Haanappel om haar mening te geven bij het kunstschaatsen of bij een atletiekwedstrijd in een winderige polder.

Feyenoord speelde destijds in een leeg stadion waar blaffende politiehonden het achtergrondgeluid verzorgden voor voetballers die het op hun retour nooit waar konden maken en talenten die nooit door zouden breken. De titel van ’84 leek lichtjaren ver weg. Hoe anders is dat nu waar je de rechtszaak om een rode kaart voor je aanvoerder te laten seponeren via twitter live kunt volgen. Feyenoord heeft een eigen versie van FIFA’19 en in mijn plaatselijke Jumbo kun je een heel Panini-album vol met Feyenoorders sparen.  

Waar je vroeger in de katernen, diep weggestopt in de krant, moest zoeken wat Feyenoord in de voorbereiding had gedaan komen zelfs deze wedstrijden nu live op Fox-Sports. Een parallel met het einde van de jaren ’80 is er wel, net als toen speelt Feyenoord dit seizoen maximaal voor de derde plaats. Aan de hand van een speler die ‘op zijn retour’ nog de beste is van de Eredivisie. En waarvan we gisteren live op Twitter konden lezen hoe hij zich verweerde tegen zijn rode kaart.

AVRO’s sportpanorama had er hoogstwaarschijnlijk geen aandacht aan geschonken.

Het loopt (badum-tss) op rolletjes.

2018 is vooralsnog een prima hardloopjaar. Op de redelijk mislukte marathon na (wat is mislukken hé, als je wel gewoon over de finish komt?) liep ik al mijn persoonlijke records aan flarden. Het meest tevreden ben ik nog wel over de halve marathon van afgelopen zondag omdat ik daar een keer echt goed kon doseren.

Had ik dat ook bij de vijf kilometer gedaan tijdens de midzomeravondloop (ik ging de eerste kilometer veel te snel) dan had er een tijd van onder de 21 minuten in kunnen zitten.

1500 meter 5:35
5 kilometer 21:04
10 kilometer 44:43
Halve marathon 1:41:17

Enfin, je moet nog wel wat te verbeteren hebben nietwaar? Mijn beste tijd op de 15 kilometer dateert van de Bruggenloop uit 2016 maar die liep ik toen echt snel. Dat zie ik me niet nog een keer doen. Als dat me lukt dan heb ik echt al mijn PR’s gebroken. Alleen die marathon hé……

Feyenoord vs Vitesse. Een kaartenfestival.

Schitterend weer. Een zonovergoten Kuip. Dat was een week geleden wel iets minder.

There is a light….

De skyline in het zonlicht.

Nog wel wat uitfans. Unicum tegenwoordig.

Hé, waar blijft die aanvoerder nou. Zonder hem kunnen we niet beginnen.

Matige eerste helft en dan sta je dus achter.

Tweede helft een soort van furieus uit de startblokken.

En Botje kon zich uitleven.

Beetje randvermaak.

2-1.

Toch?

Of toch niet?

En toen ging het hard met kaarten.

En schiet RVP schitterend de winnende binnen.

In het middelpunt van de vreugde.

En daarna eenzaam van het veld af. Maar wel weer gewonnen.

Rottemerenloop, PR op de halve marathon.

Soms moet je jezelf aanpassen aan de omstandigheden. Voor de start vertelt iedereen een beetje aan elkaar wat ze van plan zijn te gaan lopen. Mijn antwoord was naar eer en geweten ‘een duurloopje’ en dat was ook echt de bedoeling. Maar na een eerste kilometer in een tempo dat voor een duurloop al iets te hoog was gingen de kilometertijden rap naar beneden. 

Voor de start, alle opties zijn nog open.

De andere dames waren we al snel kwijt en zodoende liepen Mo en ik alleen langs de Rotte en het liep wel lekker. Al kletsen kwamen we bij de eerste waterpost uit en toen waren er alweer acht kilometer verder. Acht kilometers die voorbij gevlogen waren. Acht werden er tien en tien werden er twaalf. En we liepen nog steeds vrij stevig door. De laatste twee kilometer (14 en 15) voor de Burgmanbrug liepen de tijden iets op. Door de warmte en wat tegenliggers die we tegenkwamen.

Eenmaal de brug over was het na het waterpunt (dat verklaart de 5:08 op km 16) een lange streep naar de finish. En daar ben ik nog wel het meest trots op; niet per se op het verbeteren van mijn PR maar voornamelijk dat ik de laatste vijf kilometer heb kunnen versnellen en daardoor een negatieve split heb kunnen lopen (dat je het tweede deel sneller loopt dan het eerste deel). 

Na 1:41:17 kwamen we over de finish. Niet eens volledig gesloopt, dus het stapelen met drie IPA’s op zaterdagavond heeft zijn vruchten afgeworpen. Maar nog meer het loslaten van een plan of ambitie en gewoon proberen lekker te lopen.